Mine Yılmaz Sevinç Şiirleri - Şair Mine ...

Bilemiyorum belki insan sevmeyi,
Böyle aşık gibi sevmeyi bilemiyorum,
Ben insanları sevmeyi beceremiyorum sanırım.
Beceriksizim bir o kadar liyakatsiz.
Ben o yüzden
Biraz kuşları,

Artık yeni bir yön çizmeliyim dedi kendi kendine kaptan,
Gemi okyanustan çıkmayacak,
Karayı görmeyecek.
Yeni bir yol,
Yeni ufuklar.
Bağırdı "Seyir defterini getirin!" diyerek

Ne sığar ki kalbe diyenlerden misin?
Kim sığar ki,
Kaç kişi sığar
Diyenlerden misin?

Yoksa küçücük kalbine,

Bir Pazar'a sığdıramadın ya beni ona yanarım,
Yanımda oturup pencereden dışarıyı gözlüyor ya Pamuk,
Yumağıyla bile oynamıyor ya,
Öyle boş boş bakıyor oda benim gibi.
İşte sen yoksun ya bende öyleyim,
Öyle ne yapacağımı bilmez halde,

Üç beş satır yazıda şiir aramaktı yaşamımda seni sevmek
Ve noktası yoktu yazının...

Mine Yılmaz Sevinç
05.Ekim.2022
08:45

Şiir gibi kadınlar nereye gittiler,
Ben mi yanlış durakta beklemişim?
Şiir gibi seven,
Şiir gibi özleyen,
Özleten kadın nerede?
Adresi yok mu?

Işıksız diyarlarda kalmış,
Bir çocuğun elinden tutmuş gibiyim.
Babasız, yarı umutları griye kesmiş bir çocuk.

Şimdi örselenmiş hayalleri koynunda.
Sokak sokak cebinden düşürdüğü,

Gözlerini buğulandırdığımı bilmiyordum,
Şiirler bunun için değildi...
Yok,
Sadece buğulanmasın,
Sevmesi lazımdı,
Şiirler sevmen içindi,

Şiir olmak istersin
Oysa ben bir mısra olamamışım daha,
Bir harf oynatamamışım kimsede.
Kağıt bir yerde,
Kalem bir yerde,
Harf bir yerde.

Az daha alnının çatından vuruyordum yalnızlığı,
Sen şiir olup gitmeseydin şayet.
Sanırım bu düğüm çözülür bir yerlerde
ben görür müyüm ki?
Büyüsü bozulur bütün saklı gerçeklerin,
Önemi kalır mı,