Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Gülşende görmüşler yar güzel yüzün
O güzel yüzüne söz eylemişler
Gönlüme saplandı onulmaz hüzün
Canım yüreğimi köz eylemişler

Bir anda gök kubbe başıma çöktü

Bahar geçti yaz geldi
Bir bakarsın güz geldi
Günler aylar az geldi
Dünya yerinde durmaz

Bu dünya neler gördü

Bana bir masal anlat
Maziyle uyut beni
Kulaklarımı çınlat
Uyutma avut beni

Gönlüm bir başka atar

Yine bahar geldi sıladan uzak
Gönül bahçesinde yeşeremedim
Şu yaban elleri aşılmaz tuzak
Sılayı gönlümden düşüremedim

Vatanın kokusu esen yellerde

Yeni bir din çıktı, peygamberi yok
Kitabı, murşidi, bir rehberi yok
Saliki bunlardan hiç haberi yok
-Sözde Müslümandır Cuma’ya gider!
Anamız ağlıyor, peder derbeder!

Bu hayat çok kısadır

Hayatını ganimet bil çünkü ömür kısadır
Ah’la vahla o da biter çoğu gam ve tasadır
Her canlı ölümü tadar, bu değişmez yasadır

Gerçek zuhur eder lâl olur diller
Hayaller son bulur biter emeller
Hazan rüzgarı mı şu esen yeller
Dökülüyor bir bir, ölüyor insan
Bu dünya fanidir biliyor insane!

Bu tabanlar nice çarık eskitti
Neler çektim bu kafanın yüzünden
Nereye tuttuysam işim ters gitti
Bezdim bıktım bu kafanın yüzünden

Çektiklerim yüreğimi dağlattı

Çaykara benim kazam
Ona sevgim muazzam
Affolur benim cezam
Hasretiyle ölende

Aklımdan hiç gitmiyor

Şu sevda halinden, yazmak istedim
Elli yaştan sonra azmak istedim
Yazma üslubumu, bozmak istedim
Dilimden geldi de elim varmadı

Haykırmak istedim, arımdan sustum