Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Gülmez ciddiye alan dünya denen şakayı
Ekilecek tarladır ukba’ya bir araçtır
Yükü bağlamak gerek kaptırmadan yakayı
Zahmetsiz rahmet olmaz, rahmetsiz bir kıraçtır

Ecel döner başımızda
Azrail hep peşimizde
Geldi geçti yaşımız da
Bilmeyecek kul bulunmaz

Ömür bitti ne ki kalan

Efkarlanma gönül hadi gel beri
Daha ne baharlar sırada bekler
Ömür kervanında dönülmez geri
Aradığın her şey arada bekler

Bileti kesilmiş onun bunun’da

Eli kalem tutan bir şeyler yazar
Bir yapıt yaparsın dakka da bozar
İşi gücü budur azdıkça azar
Karşına geçerek hür’üm yazdım der

Türküm dersen buna ırkcılık diyor

İki dost yola çıkmış, güzel bir gün amaçlar
Azığı unutmuşlar, hem yorgun hem de açlar
Şu kuşlar, şu ağaçlar, şu vadiler yamaçlar
Seyrine doyum olmaz,doyursun da görelim
Hele bakın ne olmuş, esrarına erelim

Yarım kalan bütün işlerim için
Yansam da faydasız iş işten geçti
Kendimi harcadım düşlerim için
Sansam da faydasız iş işten geçti

Başkası hakkımı elimden almış

Hapishane günleri, sabahı akşamı yok
Dört duvar, alt üst duvar, bacası yok damı yok
Dışarısı görünmez, penceresi camı yok
Bu yokların içinde, insan yok olur gider

Hapihaneye düşen,kesilmiştir cezası

Feryat edip için için
Kanarım ah dertli başım
Gurbet ele bilmem niçin?
Konarım ah dertli başım

Çığlık yatar bu gür seste

Hayatı her nefes soluyorum ben
Ölüm dirim benim alışverişim
Anbean habersiz ölüyorum ben
Ansızın olacak kabre girişim

Tepemde dolaşır ulu bir melek

Kalemin uçu nokta, kıvranır yazı olur
Kalemşörün aleti, kemence sazı olur
Söz harflere dönüşür, yazarın ağzı olur
Kalem deyipte geçme, kılıcı sollamıştır
Nice kalem tutanı, zindana yollamıştır