Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Eskiden yer yüzünde insanlar yaşıyormuş
Vicdan denen bir cevher gönülde taşıyormuş
Yüzleri pırıl pırıl gözleri ışıyormuş
Fosiller haricinde onlardan iz kalmadı

Öyle diyor kazılar kitapları da varmış

Her solukta.her nefeste her anda
Her köşede, her kıyıda, her yanda
Aynı acı, her ismini duyanda
Hasretime hasret katarsın köyüm
Gönlümde, kalbimde yatarsın köyüm

Görüşümüz müştrektir
Cana candır Hacer hanım
Altını çizmek gerektir
Hoş insandır Hacer hanım

Anlatayım ona dair

Hastaları hiç ziyaret etmiyor
Komşu ölür cenazeye gitmiyor
Borç istense mazereti bitmiyor
İnsan diye dolaşıyor etrafta
Namaz kılar bu müslüman ön safta

Paramparça ettin, kalbimi kırdın
kırarak yıkarak gönlüme girdin
Umarım mutlusun, murada erdin
Bu garip gönlümü ilaç mı sandın?

Sevda ateşini söndürmez ayran

Dünya yı sömürüp parçalayanlar
İnsan haklarının temsilcileri
Savaştan,terörden rant sağlayanlar
İnsan haklarının temsilcileri

Kurdukları fona yardım isterler

Vali olarak seçmiş, Mü’minlerin emiri
Humus’a tayin etti Said ibni Amiri

Uzun zaman geçmeden, Humustan heyet gelmiş
Hazreti Ömer bunu kendine fırsat bilmiş

Beyninin içinde yaşar bir öcü
Korkunun ecele faydası var mı?
Sana neler etti korkunun gücü
Korkunun ecele faydası mı var?

O kadar yorgunki zayıf bedenim
Dizler taşımıyor çökmek üzere
İçim daralıyor yokken nedenim
Yağmuru gözlerim dökmek üzere

Yaşlı ömür kuşum uçtu uçacak

Korkardım karanlıktan, küçüklüğümden beri
Canım çok sıkılırdı, hiç sevmezdim dar yeri.

Hele karanlıklardan, feryat eder kaçardım
Odamda sabaha dek, lampaları açardım.