Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Dövüştüm namertle kıran kırana
Pes etmiyor pes etmiyor ne çare
Mazlumun başına vuran vurana
Hissetmiyor hissetmiyor ne çare

Zalimler boş durmaz her gün azarlar

Ne Laz ne Kürt, ne Çerkezim
Ne sağ, ne sol ne merkezim
Herkes benim ben herkesim
Eller desin sen bir Türksün

Meşhur olmak istiyorsan
Az yalaka olman gerek
Ben yalakayım diyorsan
Bir de dayı bulman gerek

Evet dayı buldun yetmez!

Hocamız

Bir bayramdı tanışmamız sizinle
Bayram oldu sair günler hocamız
Bu gün veda diyeceğiz hüzünle
Tek hatıra kalan dünler hocamız

Yandı canım bir hayırsız yüzünden
Çöle düştüm mecnun oldum hüzünden
Çıkamadım vahasından düzünden
Gözyaşımı yüreğimde gizledim
Yana yana başka bir yol izledim

Yediden yetmişe, Türkiyem benim
Müslümanım diyor, bu yeter bize
Az da olsa cemaata gidenim
Her Cuma gidiyor bu yeter bize

İçten dıştan uğraşıldı milletle

Okumuş olduğum bir şiire taşlamadır, muhattabı kendini bilir


Ne bicim şiir yazdın yok mu gizli kapaklın
Nerenden ilham aldın, nerede senin aklın?
Her şeyi paylaşmışsın, bir şey kalmadı saklın

Örnek bir insandı cana yakındı
Babamın babası rahmetli dedem
Huyu yumuşaktı, ne çok sakindi
Saraydı obası rahmetli dedem

Dokuz oğlu vardı dört tane kızı

Ashabı kiramın büyüklerinden
Büyük kahramandı Muaz Bin Cebel
Helalı, haramı en iyi bilen
Vera’da sultandı Muaz Bin Cebel

On sekiz yaşında Müslüman olmuş

Zalimlerin suçlarını
Zor olsada yazacağım
Yurdumun muhtaçlarını
Hor olsa da yazacağım

Bu fakirler ne ederler