Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Sanki!

Dağların tepesi duman sardıkça
Gözüm buğulanır yağarım sanki
Gök yüzü açılıp güneş vurdukça
İçim ferahlanır ağarım sanki

Çok şükür yaşıyorum
Canımı taşıyorum
Ebede koşuyorum
Derdim Allah’a ayan

Mekanım divan, serir

Ne gönlüm mühürlü ne kanım zehir
Kılavuz istemez sevgimiz zahir
Duruyor yerinde etmedim tehir
Saçımı ağarttı çektiğim kahır
Çağlattın, ağlattın göz yaşım nehir
Silmiyorsan sana bir şey diyemem

Zurnanın son deliğisin arada
Devamına gerek yoktur Barzani
Kancıkları toplamışsın orada
Hamamına gerek yoktur Barzani

Seni burda otlatacak çayır yok

Sürekli kandırdılar, bir daha gelecekler
Bu sefer aç gözünü, yargın yanlış olmasın
Yine kandıracaklar arkandan gülecekler
Öğren işin özünü, korkun yanlış olmasın

Bilesin kaucuktur ayklarında ki nal

Tansiyon yükselmiş yatayım dedim
Yat yatabilirsen elem yattırmaz
Günlük yorgunluğu atayım dedim
At atabilirsen kalem attırmaz

Uyuyayım derken böldüm geceyi

Gonca gül iken açmış yüreğimin şuası
Dalında tespih eden kırmızı nar gibisin
Gönlümün dilediği dillerimin duası
Yüce dağ başlarında parlayan kar gibisin

Ruhumu ışıtıyor beyazdan beyazların

Saç sakal karışmış perişan halin
Cahil dar kafana esir olmuşsun
Her hangi bir işe değmiyor elin
Dünya işlerinde kısır olmuşsun

Tevekkül söyledin sırt üstü yattın

Hafızdı, memlekette evli barklı birirydi
İnsanları severdi, kalbi henüz diriydi
Kısmette bu da varmış düşmüş gurbet eline
Uçkuru gevşemişti tutmuyordu beline
Unutmuş memleketi yıllar geçti aradan
Kendini de kaybetti şaşırtmasın Yaratan

Sağ’dı öldü
Artık sol’du
Eğri yol'du
Gördük işte

Sağda durdu