Mezarımı yâr kazdı

Mezarımı Yâr Kazdı

Mezarımı yâr kazdı,
toprağına ellerinin izi sindi.
Bir kürek vurdu umutlarıma,
bir kürek daha vurdu hayallerime.
Ben ölmeden gömdü beni,
nefes alırken toprağın sessizliğine bıraktı.

Ne ağıt yakan oldu ardımdan,
ne de bir Fatiha okuyan.
Çünkü ben en çok,
yaşarken öldürüldüm.
Bir çift gözün içinde kurduğum ömrü,
yine o gözlerin içinde kaybettim.

Ben sana ömür dedim,
sen bana sonbahar oldun.
Ben sana yuva dedim,
sen bana gurbet bıraktın.
İçimde açan bütün çiçekleri,
bir gecede ayaza teslim ettin.

Mezarımı yâr kazdı,
taşına adımı değil, hasretimi yazdı.
Ne gelen oldu ziyaret etmeye,
ne giden dönüp hâlimi sormaya.
Bir ben kaldım karanlığın koynunda,
bir de suskunluğum…

Geceyi dinledim,
yıldızlar bile bana küsmüş gibiydi.
Ay yüzünü sakladı bulutlara,
çünkü acım gökyüzüne ağır geldi.
Rüzgâr ismimi fısıldadı,
ama sen duymadın.
Belki de duymak istemedin.

Sevmek suçmuş meğer.
Ben cezasını ömür boyu çektim.
Mahkemesi sensin,
hâkimi sensin,
celladı da yine sendin.

Bir gün döner de bu mezarın başına gelirsen,
çiçek getirme.
Çünkü solmayı senden öğrendi bütün güller.
Su dökme toprağıma,
gözyaşın da değmesin.
Ben en büyük yağmuru,
sana ağladığım gecelerde gördüm.

Şimdi susuyorum…
Çünkü bazı acılar anlatılmaz.
Bazı yaralar kapanmaz.
Bazı sevgiler ölmez ama,
insanı diri diri toprağa gömer.

Ve bil ki...

Benim mezarımı kader kazmadı,
zaman kazmadı,
düşman kazmadı.

Mezarımı yâr kazdı...
Ben ise son nefesime kadar,
o mezarın içinde bile
onu sevmekten vazgeçmedim.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ