Mevsimlerin Gözü Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

İlkbahar, yeşilin en narin haliyle düşer gözlerimize
Tohumdan sızan bir ışık
Toprağın uykusundan uyanan mor sümbül
Göz pınarında çimlenir mavi
Ağaçlar pembe bulutlara yaslanır
Bir bakışında filizlenir gün.

Yaz, sarıyı çağırır derinden
Güneş göz bebeğini vurur ateşten bir ok
Turuncu sıcaklar akar kirpiklerden
Deniz gözlerinde köpük köpük beyaz
Mavi göğe asılı bir türkü
Toprak kavrulur
Ama gözlerinde yeşil hala inatçı

Sonbahar, hüzünle karışır gözlerinde
Kızıl yapraklar düşer dallarından
Kahverengi toprak kokar her bakışın
Altın sarısı bir veda
Gri bulutlar yüklenir göz kapaklarına
Rüzgar savurur renkleri, ama gözlerin sabit

Kış beyazı örter her yanına
Gözlerinde buz tutar mavi
Solgun bir gümüş ışıltısı
Lacivert geceler dolar göz pınarına
kar taneleri düşer siyah zemine
Mevsimler döner ama, sen hep bakarsın

Sen baktıkça
Mevsimler birbirine sızıyor
Yeşil sarıya
Sarı kızıla
Kızıl maviye,
Mavi beyaza

Ben her bakışında
Yılın başka bir eşiğinden geçiyorum
Bir gözün çiçek tozu
Bir gözün kar suyuyla parlak taş

Ve dünya
Renklerini senden öğreniyor
Çünkü bazı gözler
zaman taşımaz
Filiz verir
Yanar
Solgunlaşır
susar
yağar

Gözlerinde bir renk ararım
Her seferinde başka bir mevsim bulurum
Seninkiler
Dört mevsimi aynı anda taşıyan
Derin bir gökyüzü
Sessiz bir tablo
Alabildiğine
Canlı renkten yapılmış uzun bir ömür...

Üç