İstanbul ben,ben İstanbul olmuşum.
Avrupa'ya Asyaya kanat gerip konmuşum
Tepede bir çamın rüzgarı ılık ılık
kopmak istediğimde canım yakar ayrılık
İstanbul gözüm ben kirpiyi olmuşum
Boş ver yaşı sen sabahat
Yürek neyse gerçek odur
Gençliğindeki telaşın
Simdi sukuttadır başın
Bu senin yaradılışın
Bir rüyadayım sanki
Unuttum mevsimleri
Renkler suskun gizlenmiş
Sokaklar lal misali
Hani kuzguni yeşil
Nerde umut mavisi
Martı kanatlarında
Ömrün ilk baharında
Avrupan’da Asyanda
Buluştuğum İstanbul
Leylak kokan dokunla
Bırakıp gitseydim sensiz yılları
Bir daha güneş böyle doğmazdı
Ağaran saçımın yorgun haline
Geceler küser yıldız yağmazdı
Alışmak belki de zordur bu hale
Kapılsam gönlünün sevda seline
Umudu yudum, yudum yüreğime ekerken
Kor bulutlar düşüyor üşüyen düşlerime
Uyumuş bütün şehir, sessiz dolaşır ruhum
Hüzzam bir şarkı olan sonbaharı dinlerken....
Yine her şey hüzünlü
Gri bulutlar geçtı
Kalbimin üzerinden
Göz yaşı yorgunuyum
Karanlık pencerede
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!