Eylül Zamanıydı ..
sokaklar sepya telaşında
Özlemin menevişlenirken ruhumda
Demir vagonlar taşırdı günümü
Mutluluk çocukluğumda tutsaktı
Eylül zamanında.....
Falcı
Sarı yemeninde güllerin vardı
Sayıpta bitmeyen hünerin vardı
Belkide gaipten gelenin vardı
O an muammaydın sanki sen falcı
Yıllar oldu görmeyeli
Söyle neler yapiyorsun
Elleri çicek bahcesi
Gözleri ilkbahar çocuk...
Aradım telin kapalı
Kalbimde izi kaldı
Bana bakan gözlerin
Gizimde özü kaldı
Bana bakan gözlerin
Petegimde bal gibi
Seni üzgün gördükçe
Bin kederler saplanır
Kalbimin derinine
Titreyen sesin ağlar
Gülmek istediğim an
Beyazlar gri olur
Uzakdur yaklasma bana
Gözlerimi aldın benden
Yalan bürümüş özünü
Sözlerimi çaldın benden
Kokusu sinmiş üstüne
Gülüşün Sarmalardı.../Handan Okan'ın anısına.../
Yine sonbahar geldi yine düşlerim sepya
Duygularda inişler yoklar beni bu ara
Ruhuma yağan yağmur ıslatıyor yarını
Bilinmez ağrılarım terk etmez sol yanımı
Daha dün ,çocuk değilmiydik biz
Silinmemiş duruyor dizimde düştüğüm iz
Eriyip aktı yıllar ömür diyorlar buna
Sığmaz oldu yüreğim bezenen ilkbahara
İnsan insana canan olmalı
Yarasını sarıp serdar olmalı
Yeryüzüne sevgi seli bırakıp
Uçsuz bucaksız umman olmalı
Gonca misali dünyaya gelip
Beni köyünüze götür Aynur.
Elinde asası, omuzunda yılların yükü
Gözleri duru biri karsilasin beni...
Dağların hüznünü yıkasın güneş
Duman duman biriksin sevdalar...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!