Biliyor musun,
artık “nasılsın” bile diyemiyorum sana.
Çünkü gözlerin, ruhunun aynası oluyor
ve ben o aynada kendimi kaybediyorum artık.
Bêdengiyên min, ma wek lehiyê diherike?
Çiyayên te yên ku nû berf dîtine
Her gava berf dibare ez li te difikirim
Dengên min dixeniqî ne,
şopa lingên te jê dibe
Niha meha adarê ye
Sirûşt şermok û zarokane xuya dike
Mirov dibêje, demsal tenê bi awayekî rast hatîye
û li dora xwe digere
Ez li bendê me ka gelo gav di armanca xwe ya rastîn pêk bîn e?
An ku berfîn, sosin û nergîz
Sana ulaşmaya çalışıyorum;
yeni öğrendiğim bir bağlamada
tutmayan notalar gibi.
Yaklaştıkça eksiliyorum,
odaklandıkça uzaklaşıyorum.
Ez niha zilamekî pîr im,
saeta min di berîka min de û tizbiyen min di destê min de ne
Min tenê salên ku xûsar kirin li dû xwe nehiştin
Min gelek tişt dîtiye
Heta niha jî çiqas tiştên ku ji min jiyan kirine
di bîra min de mane
Mengene ile sıkılmış vakitlerin ardından
gecenin ekşimiş tadı dişlerimizde kalmıştı.
Yatsıya durmuş düşlerimizi
kalbimizin en ıssız raflarına kilitlemiştik;
ışığın bile bakmayı unuttuğu yerlere…
Bir saygın ölü merasiminde
beni,cami minaresine konan
kuşlarla tanıştırmanı isterdim;
Ki özgürlüğü
belki konuşurduk onlarla,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!