Jiyan kurt e, dem pir taybet e wek hûn dizanin
Edî min li xwe biryarek da
Ji xwe ez di nav jîyanê de kulîlkên rengîn
û xwezayeke paqij dixwazim
Bila xweza, barê li ser dilê min sivik bike
Jîyana min wekî birêveçûna kûsî bibe, hêdî û hêdî
Ez li benda şeveke din im
Demên tirs û dudilî yên min derdikevin holê
Mîna ku em her roj di heman demê de hev dibînin
Çiqas hewl bidim ku birevim jî, bêfeyde ye
Di van demjimêran de, tenêtiya min dest pê dike
Ez xeyala keçekê dikim,
dibe ku ew qet nizane
Ez di her siyê de silûeta wê dipirsim
Ez dizanim ew ê qet nizanibe
Ez wê di xewnên xwe de bêhtir dibînim
Ewqasî korbûn li ku derê hatiye dîtin?
Roj û stêrkê têra ronîkirina tariyê nedikir.
Ne tenê asîman, mirov jî di nav bîrekê de bûn
Hin gavan her tişt dikaribû tenê bi ronîkirina çirûskekê de hebe
Li ser evînê piranî behs hatiye kirin?
Ez ewqas di evînekî rengîn re lihevhatim
Fikirandina wê ji bo min hem giran e hem jî şirîn e
Mîna wekî xewa kû ez westîyayî di nav de me
Ez evînekî dijîm ku bi gotinan naye vegotin,
ewqas bêhempa yê
Ev evîn kû carînan dikare demê bi rawestîne
İçimizde iki yaka.
Hepimiz mi?
Evet, bu ara beyinlerimizi kiraya verdik.
Hiçbir odası ferah olmayan,
güneş görmeyen pencerelere açılıyoruz.
Gülüşmeler de artık,
çarpışık kentleşmelerden nasibini almıştı;
göç etmeden hem de,
olduğu yerde eksilerek…
Yokluk içinde bir araya gelenler,
Bütün hayatımız,
incecik bir pamuk ipliğine asılıydı sanki;
Moiralar’ın parmaklarında titreyen
eski bir kader gibi…
Öyle ciddi,
öyle kırılgan…
Aslında çoğu zaman
aşkı öldüren tek şey,
iki sevenin kavuşmasıdır.
Kavuşan ellerde,
ayrı düşen kalpler
Oysaki sen,
saklı bahçemin içindesin;
ben ise her karanlıkta
sana güneşleniyorum.
Seni mesken etmiş sahillerimi
artık halka kapatıyorum;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!