Mesut Özdemir 3 Şiirleri - Şair Mesut Öz ...

Gecenin sessizliğinde seni aradım; ay ışığında değil, kalbimin en karanlık, en korunaklı köşesinde buldum seni. Her düşüncemde, her nefesimde senin adın vardı. Her adımımda senin izini aradım, her rüzgârda senin kokunu duydum. Her yağmur damlasında, sanki sana yazılmış gizli bir şiiri okur gibi varlığını hissettim.

Ben seni rüzgârın savurduğu yapraklarda, düşen her damlada, yağmurun ince melodisinde, toprakta açan çiçeklerin en sessiz fısıltısında sevdim. Gözlerimde biriken her damla, sana duyduğum özlemin iziydi. Her damla bir şiir, her şiir bir umut, ve ben bu umuda tutundum.

Seni kalabalıkların içinde değil, sessizliğin en derin köşelerinde, kimsenin ulaşamadığı anlarda sevdim. Gözlerin bana hayatı fısıldarken zamanın akışını durdurmayı sevdim; dünyayı unutmayı, sadece senin varlığında kaybolmayı.

Sana bunu yazmak zorundayım,
çünkü susmak artık seni korumuyor, beni de iyileştirmiyor.

Ben seni yarım sevmedim.
Korkarak hiç sevmedim.
Aklımı susturup kalbimi ortaya koydum.

Sensizim yâr,
Bu kelime bile yetmiyor anlatmaya hâlimi.
Bir harfi eksik hayat gibi,
Bir mevsimi kayıp takvim gibi
Eksik, soğuk, suskunum…

Severek ayrılmak diye bir yara varmış,
Ne kabuk bağlar, ne de kanamayı bırakır.
Adını koyamazsın acının,
Çünkü suçlu yoktur ortada.

SEVEREK ÖLÜNEN AYRILIK

Severek ayrılmak değil bu,
Severek yavaş yavaş ölmek…
Her gün biraz daha eksilmek,

SEVMEDİĞİN KADAR

Ben seni kaybetmedim,
sen beni hiç seçmedin.
Kaybetmek için önce sahip çıkmak gerekir,
sen daha başında vazgeçmeyi

SEVMEYİ BECEREMEDİN

Ben seni kaybetmedim.
Bunu hâlâ “kader” diye anlatıyorsan,
yalan söylüyorsun.
Çünkü kader,

SEVMİYORSUN

Ben seni kaybetmedim,
senden vazgeçtim.
Kaybetmek başka bir şeydir,
vazgeçmek;

Bu satırları yazarken kelimeler yine ağırlaşıyor,
çünkü sana dair her cümle
sıradan bir anlatımın çok ötesine geçiyor.

Ben kelimeleri
yalnızca konuşmak sanırdım bir zamanlar.

Sil beni hafızandan, hiç yazılmamışım gibi,
En sevdiğin kitabın arasındaki o kuru yaprak gibi,
Rüzgârın dağıttığı bir avuç kül gibi,
Yüzümün çizgilerini bir bir kazı zihninden.
Adımı telaffuz ederken titreyen o sesi sustur,
Gözlerimin rengini siyah bir geceye savur,