Hep umutla bakmıştım hayata, her köşe, her an bir ışık olur diye… Oysa hayat sessiz sessiz sarsıyor insanı, en sağlam sandıklarımızı bile yıkıyor. İnandığım her şey bir bir dökülmüşken elimden, hangi dost kalmış, hangi sevgili... Hepsi birer gölge gibi geçti önümden. Ve ben hâlâ inatla, hâlâ güvenmeyi denedim.
Sevdim, çok sevdim. Kendi yüreğimi açtım dünyaya. Ama her açtığım kapıdan bir parçam eksik çıktı dışarı. Umutlarım birer birer uçuverdi ellerimden, hayallerim yavaşça söndü gecenin koynunda. Zaman mı kayıp, yoksa ben mi çok saf… Bilmiyorum. Sadece biliyorum, kimi sevdikçe kırıldığımı, kimi bekledikçe kaybolduğumu.
Geceler uzun ve sessiz... Hep kendi gölgemle sohbet ettim. “Ne kaybettim ki?” derdim bir zamanlar… Şimdi anlıyorum ki kaybettiklerim saymakla bitmez: İnanmayı kaybettim, sevmeye olan cesaretimi, ve belki en çok kendime olan güvenimi.
Bilmem ki nasıl başlasam sana,
kelimeler yetmez, cümleler dar gelir…
Sen benim suskunluğumun sesi,
gözlerimin en derin saklı anlamısın.
Her gece düşlerimde dolaşırsın,
adını sayıklayan yıldızlarla konuşurum…
Kör karanlığa açtım yüreğimi
Adını bilmeden çöken bir geceye.
Işık yoktu,
Ses yoktu,
Sadece senin gidişinin
Duvarlara çarpan yankısı vardı.
YÜREĞİME YABANCI KALMA
Ben sana can dedim, sen sus dedin,
Kalbim konuştu, sen yüz çevirdin.
Adını anınca duvarlar dinledi,
Söyle, ben yanarken sen neredeydin?
Zamansız Bir Yangın: Kıskançlık
Zamanın durduğunu sandığım o eski duraklarda, Hâlâ adını fısıldıyor rüzgârın her esişi. Sanki hiç gitmemişsin, sanki her şey bıraktığım gibi, Ama içimde dinmeyen o sancı, o kadim bekleyiş... Gözlerimi kapatsam, hayalin sızıyor odamın her köşesine, Ve ben, seni hâlâ deliler gibi kıskanıyorum.
Yürüdüğün yollara değen yabancı gölgelerden, Sana benden daha yakın duran o serin gecelerden, Hatta ismini heceleyen dudakların titreyişinden, Seni sakınmak istiyorum her şeyden ve herkesten. Eline değen rüzgârı, saçını okşayan yağmuru, Sana benden daha çok yaklaşan o meçhul huzuru, Seni hâlâ deliler gibi kıskanıyorum.
Eskimiş bir fotoğrafın köşesinde gülümserken, Dünyanın tüm renklerini üzerine kuşanırken, Bilmiyorum, hangi şarkı teselli ediyor seni şimdi? Hangi gökyüzü altında unuttun o eski yeminleri? Ben burada, bıraktığın o uçurumun kenarında, Her nefeste adını bir zehir gibi içime çekerken, Seni hâlâ deliler gibi kıskanıyorum.
ZERREMDEN EVRENE SEN
Zaman duruyor bazen, saatler işlemiyor sensiz, Odamın duvarları sessiz bir yas tutuyor sanki. Adımların kapı eşiğinden kesildiğinden beri, Dünya kendi etrafında dönmeyi unuttu, biliyor musun? Boşluğun öyle ağır ki, doldurmaya gücüm yetmiyor, Hangi yöne dönsem, gölgenin izi düşüyor pencereme. Eşyalar dilsiz birer şahit gibi bakıyor yüzüme, Hangi sandalyeye otursam, sanki az önce oradan kalkmışsın.
Baktığın yerde olmasan bile, Hatıran bir sarmaşık gibi dolanıyor nefesime. Mutfaktaki yarım kalmış çay bardağında, Okuduğun kitabın kıvrılmış sayfa ucunda, Sanki her an geri dönecekmişsin gibi bir fısıltı... Ellerin ellerimde değil belki, ama soğuyan havada titreyen her zerrede sen varsın. Seni aramıyorum artık dışarıda, kalabalık caddelerde veya vapur iskelelerinde, Çünkü seni bulduğum yer, gerçekliğin çok ötesinde bir gizli bahçe.
Eskiden gökyüzüne bakardım maviyi sevdiğim için, Şimdi ise sadece seni bulmak için bakıyorum boşluğa. Zihnim bir labirent, tüm yolları ismine çıkıyor; Güneşin doğuşu artık sadece bir günün başlangıcı değil, Senin gözlerinin rengini hatırlatan bir ışık oyunu benim için. Denizin köpüğünde, ormanın serinliğinde, rüzgârın uğultusunda; Doğanın her ayrıntısında sana dair bir ipucu gizli sanki.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!