RUHUMUN SON ÇIĞLIĞI
Gözlerimde biriken bu son bulut, Sanki dökülse kıyamet kopacak içimde. Vefasızlığın o soğuk nefesi ensemde, Eskiden baş tacı ettiklerim, Şimdi yabancı birer gölge kapı eşiğinde. Sormuyorlar halimi, görmüyorlar içimdeki yangını, Birer birer çekildiler hayat sahnesinden; Geriye bir tek ben kaldım, kendi enkazını bekleyen.
Yan gönlüm, kül olana dek yan! Seni benden başka duyan mı var bu sessizlikte? İkimiz kaldık şu kör karanlıkta, Bir sen kanıyorsun derinden, bir de ben tükeniyorum. Sanma ki sadece kendimi düşündüm bu yolda, Senin her çarpışında çektiğin sancı, benim boyun borcumdur. İkimiz de sahipsiz, ikimiz de bu hayatın üvey evladı, Duy şu feryadı, duy ki bitsin bu amansız yankı!
Sabaha Kalan Pişmanlık
Sabah oldu.
Cesaret geceyle birlikte çekildi.
Perdeden sızan ışık
daha gerçek,
Sen gittikten sonra dünya yerli yerinde kaldı ama ben sığamadım hiçbir yere. İnsan her şeye devam edebiliyor da kendine edemiyor bazen. Gülmeyi denedim, olmadı. Unutmayı denedim, daha çok hatırladım.
Herkes “iyi görünüyorsun” dedi, kimse “iyi misin?” diye sormadı. İyi görünmekle iyi olmak arasındaki farkı en çok ben öğrendim senden sonra. Çünkü insan en çok parçalandığında düzgün durmayı öğreniyor.
Geceler uzadı sonra. Uyku küstü bana. Gözlerimi kapattığımda ilk sen geliyorsun aklıma, açtığımda yokluğun. Aynı yerden iki kere kaybettim seni. Bir rüyada, bir gerçekte.
Gözlerimin ufkunda senin ışığın var ve sensiz geçen zaman, satırları eksik, anlamı yarım kalmış boş bir defter gibi. Sen, sessizliğimde konuşan ses, yorgunluğumda düşlerimi saran rüzgarsın. Sen gelmeden önce ben bir pusulayı kaybetmiş yolcuydum; adımlarımda yönsüzlük, kalbimde belirsizlik vardı. Her şey anlamsız, her şey yarım, her nefes boşuna…
Sen gelmeden önce gökyüzü griydi, bulutlar ağır ağır geçerdi başımın üzerinden. Rüzgarlar bile benim için susardı, çünkü ben sessizliğe alışmış, hayata yabancı bir yolcuydum. Yalnızlık en sadık dostum, umutsuzluk en derin yorganımdı.
Ama sen geldin… Ve dünya, birdenbire anlam kazandı. En karanlık köşelerim senin varlığınla aydınlandı; içimde kırılmış ne varsa senin sevginle onarıldı. Sen benim mucizemsin… Bir fırtınadan sonra durulmuş göl, en dar anlarda içime serilen su gibi, ferahlık veren, hayat veren, en gerçek nefesimsin.
Gecenin sessizliğinde seni aradım; ay ışığında değil, kalbimin en karanlık, en korunaklı köşesinde buldum seni. Her düşüncemde, her nefesimde senin adın vardı. Her adımımda senin izini aradım, her rüzgârda senin kokunu duydum. Her yağmur damlasında, sanki sana yazılmış gizli bir şiiri okur gibi varlığını hissettim.
Ben seni rüzgârın savurduğu yapraklarda, düşen her damlada, yağmurun ince melodisinde, toprakta açan çiçeklerin en sessiz fısıltısında sevdim. Gözlerimde biriken her damla, sana duyduğum özlemin iziydi. Her damla bir şiir, her şiir bir umut, ve ben bu umuda tutundum.
Seni kalabalıkların içinde değil, sessizliğin en derin köşelerinde, kimsenin ulaşamadığı anlarda sevdim. Gözlerin bana hayatı fısıldarken zamanın akışını durdurmayı sevdim; dünyayı unutmayı, sadece senin varlığında kaybolmayı.
Sana bunu yazmak zorundayım,
çünkü susmak artık seni korumuyor, beni de iyileştirmiyor.
Ben seni yarım sevmedim.
Korkarak hiç sevmedim.
Aklımı susturup kalbimi ortaya koydum.
Sensizim yâr,
Bu kelime bile yetmiyor anlatmaya hâlimi.
Bir harfi eksik hayat gibi,
Bir mevsimi kayıp takvim gibi
Eksik, soğuk, suskunum…
Severek ayrılmak diye bir yara varmış,
Ne kabuk bağlar, ne de kanamayı bırakır.
Adını koyamazsın acının,
Çünkü suçlu yoktur ortada.
SEVEREK ÖLÜNEN AYRILIK
Severek ayrılmak değil bu,
Severek yavaş yavaş ölmek…
Her gün biraz daha eksilmek,
SEVMEDİĞİN KADAR
Ben seni kaybetmedim,
sen beni hiç seçmedin.
Kaybetmek için önce sahip çıkmak gerekir,
sen daha başında vazgeçmeyi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!