Güneş küstü ufkuma, ay battı karanlığa, Zaman bir kör bıçak gibi saplandı bağrıma. Kuşlar bile sustu bugün, dallar eğildi yasla, Bir veda sığmadı deryalara, sığmadı hiçbir fasla. Yıkıldı sarayım, Gitti canımın Canan’ı, gitti benim her yanım...
Hangi sokağa baksam ayak izlerin kanar, Hangi rüzgâr esse adını yüreğime banar. Daha dün gibiydi o bakışın, o gülüşün, Şimdi bir mahşer provasıdır gidişin. Toprak mı kıskandı seni, gök mü çekti katına? Nasıl dayanır bu can, bu ayrılık celladına?
Gök yarıldı sanki o an, yıldızlar döküldü yere, Bir mühür vuruldu lisanıma, bin yara açıldı serde. Hangi takvim yazar bu acıyı, hangi saat ölçer? Bir ömür dediğin, meğer tek bir gidişle biter. Kapandı kapılar ardına kadar, kilitleri pas tuttu, Koca dünya birleşti de beni bir kaşık suda yuttu. Yıkıldı sığındığım dağlar, kurudu ulu çınarım, Gitti canımın Canan’ı, artık ben kime yanarım?
GİZLİ SEVDA
Kimse bilmesin diye
Adını kalbimin en derin yerine gömdüm.
Dilimde değil, cümlelerimde hiç değil…
GİZLİ SEVDA – SESSİZ BİR VEDA
Adını içimde en dibe bıraktım,
Kimsenin ulaşamayacağı,
Benim bile zor indiğim bir yere.
GÜNEŞİM
Sen doğmadan karanlıktı içimdeki sabahlar,
Geceden kalma bir yorgunluk vardı üstümde.
Pencereler açılmaz, umut içeri girmezdi,
Gün doğsa bile aydınlanmazdı kalbim.
HÜKÜMSÜZ
Bizim defterimizde silgi olmaz, tek kalemde çizeriz geçmişin izini, Hani o "asla yapmam" dediğin her şey var ya; Şimdi tek tek topluyorum hepsinin dizini. Öyle bir fırtınayım ki ben, dindiğimde anlarsın, Kime liman, kime tufan olduğumu o gün anlarsın. Bizim kitabımızda geri vites yok, tek gidişliktir yolumuz, Kırıldıysa inceldiği yerden, kopar gider kolumuz!
Sana göre biz bir "hiç"tik, eyvallah... Ama unutma ki; senin o dev aynan, Bizim bir bakışımızla tuz buz olur, vallah! Pazarlıksız sevdik, namertle işimiz olmadı, Bizim gönül soframızda haram lokma kalmadı. Senin lügatinde "menfaat" yazarmış meğer, Bizimkinde "can" diyene, can feda imiş eğer. Sen kendini ulaşılmaz sanan bir serap misali, Biz ise o çölün ortasında, fırtınanın ta kendisi!
Gözümden düşen damla değil, senin cenazendir, Bu sessizliğim sanma ki acizliğimden, büyük bir cezandır. Konuşursam yer yerinden oynar, kelimeler kanatır, Senin o süslü yalanlarını, tek cümlem yere yatırır. Dost dedik, yürek dedik, canımızı siper ettik, Meğer biz bir yılanı, koynumuzda besleyip de bitirdik. Hangi masanın mezesiysen, oradan devam et şimdi, Benim sofralarımda artık yerin de yok, adın da bitti! Senin çapın yetmez bizim duruşumuzu tartmaya, Ancak meylin olur, arkadan kuyu kazıp da satmaya.
İçimde bir ateş var,
sessiz ve derin,
ne kül bırakıyor ne duman,
sadece kendi sıcaklığıyla
beni hem ısıtıyor hem yakıyor.
Söndür ışıkları, bu karanlık bana lazım, Zira yüzümün döküntüsü gün ışığına fazla. Bir kadeh hüzün koydum, mezesi çocukluğum, Kendi enkazımdan sağ çıkmaya çalışıyorum her gece. Saatin tıkırtısı değil bu, kalbimin kırılma sesi, Hangi limana sığınsam, ellerimde kalıyor halatlar. Adını anarken dilimin yanması boşuna değil; Ben senin için cenneti yaktım, sen bana bir kibrit çakmadın.
Gidişinle başlayan o sessizlik var ya... Hani en kalabalık caddede bile sağır eder insanı. İşte o sessizliğin tam ortasında kurdum masayı, Sandalyenin birinde boşluk oturuyor, diğerinde ben. Eğme başını öyle, bakma sahte bir mahcubiyetle; Gözlerinden akan o yaşlar, kanayan kalbimin sadakası bile olamaz. Ben sana "canım" dedikçe, sen canımı almayı marifet saydın, Şimdi hangi duanın ardına sığınsan, benim ahım çıkar karşına.
Bir gün bir yerde, tam mutlu olduğunu sandığında, İçine bir sızı çökerse, bil ki o benim kırılan gururumdur. Yastığa başını koyduğunda tavan üstüne yıkılırsa eğer, Hatırla; ben o tavanın altında kaç gece tek başıma can verdim. Öyle bir sustun ki, sessizliğin altında kemiklerim kırıldı. Şimdi hangi kelimeyi getirsen o boşluğu doldurmaz, Hangi tövbeyi etsen, bende kopardığın o kıyameti durdurmaz. Sen benim sadece bugünümü değil, Henüz kurulmamış hayallerimin bile katili oldun.
İKİ SENE ÖNCE
İki sene önce bir kadın tanıdım,
Gelişi sıradan,
Etkisi hesaplıydı.
Ne kader dedi,
Seni sevmekle başladı her şey,
Kendime geç kalmamla…
Herkes hayatın içine karışırken
Ben bir ihtimalin kıyısında durdum,
Gerçekleşmeyeceğini bile bile.
İstanbul’dan Çıkamayan İnsan
İstanbul,
insanın içine bir kez düştü mü bir daha tam olarak çıkamadığı,
ne terk edebildiği ne de sahiplendiğini hissedebildiği,
her köşesinde başka bir hikâyenin yarım kaldığı o eski, yorgun ve inatçı şehir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!