Mesut Özdemir 3 Şiirleri - Şair Mesut Öz ...

Kaldığım Yer
Bir gecenin
sırtıma yüklediği sessizlikle konuşuyorum şimdi,
kimsenin duymadığı bir cümle gibi
odanın ortasında ağırlaştım,
boğazıma düğümlenen kelimeler

Karagözlüm –2

Karagözlüm…
Adını anınca dilim yanıyor,
Bir ismin bu kadar ateşi olur mu?
Gözlerin gece değil artık,

Karagözlüm…
Adını söylediğimde gece biraz daha koyulaşır,
Yıldızlar susar,
Ben konuşurum içimden sana.

Kasanın İçindeki Kalp

Sabahları kravatını düğümlerken
aynaya değil, zamana bakarsın.
Dakikalar seninle pazarlık yapmaz,

Kaşı Gözünde Saklı Bir Hikâye
Kaşıyla başlar her şey,
Bir cümle gibi değil,
Bir kader gibi çizilmiş yüzüne.
Ne kalem tutmuştur o yayı,

Ben keçi gibi inadı olan bir kadın sevdim,
Bir dağa sevdalandım sanki;
Sözüm yokuş, kalbim rüzgâr,
Ne kadar tırmansam
O kadar yoruldum.

Söküp attım göğsümden o eski umutları, Artık ne bir bekleyenim var, ne de gidecek yerim. Kendi ellerimle kazdım bu dipsiz çukuru, Şimdi içine dolan karanlığı, öz kardeşim gibi severim.

Anne, bak evladın artık aynalara küstü, Yüzümdeki her çizgi bir gidişin imzası. İçimde bir çocuk öldü, cenazesini ben kaldırdım, Ne bir duası okundu, ne de tutuldu yası.

Beni vuran eller değildi, beni vuran dillerdi, Sevdiğim ne varsa, celladım oldu teker teker. Yastığımda kokun değil, gözyaşımın tuzu var, Bu öyle bir yangın ki; söndürmezse ölüm, kim söndürür?

Kırık Saatte Kalan Aşk

O gün zaman durdu bir virajda,
Adın siren sesine karıştı.
Gökyüzü cam kırıklarıyla doluydu,

KIYAMETİM
Bir yanım boşluk artık, bir yanım dikiş tutmaz bir yara, "Birleşmem" dediğin o günden beri, dünyam kapkara. Aklıma düşen o binbir türlü karanlık, o intihar süslü hayaller; Senin eserin! Beni uçurumun eşiğine iten o zalim eller... "Kıymetlim" derdim sana, hani kutsalım, hani tek gerçeğim; Meğer kendi ellerimle celladımı beslemişim, bilemedim. Sol yanıma öyle bir kıyamet bıraktın ki giderken; Mahşer gelse vız gelir, ben zaten her gün yanıyorum erkenden.

Söyleyecek o kadar çok şeyim var ki, ama hepsi sana haram, Senin ihanetinle açıldı, kapanmak bilmeyen bu devasa yaram. Gidişini kamufle etmek için oynadığın o küçük oyunlar; Şimdi birer birer ayaklarına dolanacak, geçecek o sahte baharlar. Seni içimde öldürmek mi? Oysa ben her gün ölüyorum, Tüm olasılıkları seninle beraber o soğuk mezara gömüyorum. Gid'ler çoğaldıkça hayatımda, kalanlar sadece birer gölge, Sen benden gittin ya; artık hükmüm geçmiyor hiçbir kalbe, hiçbir bölgeye.

Ben seni sevdim; hilesiz, hurdasız, adam gibi! Varlığına sarılırken, bir yılanı beslemişim koynumda gibi... İçimde yokluğun öyle bir burkulmuş ki, damarlarım düğüm düğüm, Hayallerim yetimhanelerde büyüyor artık, her gün bir başka ölüm. Düşlerim çıkmaz sokaklarda duvara toslayan bir kör, Hayatıma öyle bir çelme taktın ki; artık gel de bu enkazı gör! Gülüşlerimi sorma bana, onları pazar tezgahlarında sattın, Beni böyle paramparça bırakıp, hangi sahte kucağa yattın?

Bu satırları bir şehirden değil,
iki hayatın tam ortasından yazıyorum.

Zonguldak’tan çıktığım o sabah
güneş henüz doğmamıştı.
Ama içimde çoktan akşam olmuştu.