Sıradan bir yazarn
15 Temmuz Gecesi
O gece takvim durdu,
Saatler utandı akreple yelkovandan.
Gökyüzü karardı erkenden,
Ablam Gitti, Odam Kaldı Bana
Ablam gitti…
Bunu en çok odam anladı,
Kapı aralığında kalan sessizlikten.
Ben bağırmadım kimseye,
çünkü sesim kırılmıştı içimde.
Kelimeler boğazımda diz çökmüş,
suskunluğun elini öpmüştü.
İsyan dedikleri şey
Adını Kalbime Yazdım
Seviyorum seni yar,
hesap tutmayan bir kalple.
Aklımın eremediği yerlerde
adın başlar cümleye.
İçimde büyüyen bir deniz var,
AFFET
Bir anlık gafletimdi belki,
dilim aklımdan önce yürüdü,
niyetim değildi kalbine dokunmak
AFFET BENİ EY GENÇLİĞİM
Hangi rüzgâr attı beni bu yabancı şehre, Cebimde bir avuç çocukluk, kalbimde koca bir yara. Sokaklar yabancı yüzlerle örülü birer perde, Gözlerim her köşe başında o eski evi arar da, Bulamaz ne bir tanıdık gülüş, ne bir tanıdık sofra.
Hatırlar mısın anne? Tandırdan yeni çıkmış ekmek kokusunu, Babamın akşamüzeri kapıda silktiği o yorgun ceketi... Meğer hayat, o küçük odanın içine sığdırdığımız huzurmuş, Biz büyümeyi marifet sandık, oysa büyümek; Gözyaşını kendi kolunla silmeyi öğrenmekmiş sessizce.
Şimdi bu dev binaların gölgesinde üşüyorum, Güneş doğuyor ama odamın içini ısıtmıyor hiçbir ışık. Çay demliyorum, karşımda bir sandalye hep boş, Kime anlatsam bugünü, kime döksem içimi? Sesim yankılanıp dönüyor, duvarlar bana aşık değil, Duvarlar bana buz gibi, duvarlar bana sağır ve karmaşık.
Mersinli bir kıza sevdalandım ben,
Deniz kokusu sinmiş saçlarının ucuna,
Gülüşü yaz gibi, Temmuz sıcağı,
Bakışı limon çiçeği;
Bir kez değdi mi kalbe,
Aklımda fikrimde sen varsın,
Günün en sessiz yerinde,
Bir kahvenin buharında,
Yarım kalan bir cümlenin ucunda…
Adın geçmiyor belki dudaklarımdan
ARTIK SEN YOKSUN
Bu bir alışma süreci değil,
bu bir bekleme hiç değil.
Bu, kalbimden
adını söküp attığım
son gündür.
Bu bir dönüş isteği değil.
Bir barış çağrısı hiç değil.
Bu mesaj
içimde susturamadığım
son cümlerin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!