Meşeler Bilir Şiiri - Eyüp Beyhan

I
Meşeler bilir; dağların dili sessizliktir.
Ben, toprağın kalbine yaslanmış bir çoban sessizliğiyle yürürüm.
Temmuz, sarı otlara sabrın hikâyesini yazmıştır.
Şiro, taşlarına yüzyılların suyunu işlerken,
Sürüm gölgeyi otlatır güneşin çekildiği yamaçlarda.
Bir ömür, ağır ağır köye dönen hayvanlar kadar vakurdur.
Çünkü insan, toprağa en çok sessizliğinde benzer.

II
Güneş, dağların omzuna kızıl bir mühür bırakırken,
Başak son türküsünü biçerdöverin uğultusuna bırakır.
Orakların nasırlaştırdığı eller, bugün de emeğin hatırasını taşır.
Köylüler alın terini harmanlara serer.
Rüzgâr saman kokusunu vadilere dağıtır usulca.
Bereket, gösterişi değil; sessizliği sever.

III
Çekirgeler kuru otlar arasında zamanı sıçrayarak çoğaltır.
Bir sincap, meşenin gövdesine çocukluğunu saklar.
Bir kuş göğe, bir kuzu sürüye, bir çocuk köye döner.
Hiçbir canlı acele etmez bu kadim yamaçlarda.
Çünkü vakti burada meşeler ölçer.

IV
Şiro, aynasında dağları değil, yüzyılları taşır.
Her kıvrımı bir hatıra,
Her serinliği bir emanettir.
Sularında dedelerden torunlara kalan zaman akar.
Nice neslin ayak izi saklıdır şu yalçın yamaçlarda.
Meşeler nice duayı göğe kaldırmıştır dallarıyla.
İnsan, burada yürürken kendinden daha eski bir hakikate dokunur.

V
Akşam iner.
Gölgeler uzar, sesler yumuşar.
Sürü ağır ağır patika yollardan köye döner.
Ben de her akşam köye değil, çocukluğuma dönerim.
Anlıyorum ki yeryüzünün en büyük zenginliği;
Dağın vakarını,
Emeğin haysiyetini,
Ekmeğin bereketini bilmektir.
Her can, yaradılışın sessiz nizamına boyun eğer.
Tabiat, hiçbir kitabın yazamayacağı kadar derin konuşur.
Ve bir gün ömür de güneş gibi batacaksa;
Meşeler yine ayakta kalır.
Şiro yine akar.
İnsan geçer; alın teri kalır.
Ve sessizlik… tarihin en eski tanığıdır.
(E.B/11Temmuz 2026/Gazigüreş)