Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

Ah hüzün yine mi döndün geldin bana,
Bütün kapılar kapalıydı oysa,
Yüreğimden çıkarmıştım seni,
Bula bula beni mi buldun sonunda.
Yapraklar daha dallarında
Düşmediler yere,

Öyle bir baktın ki doğdun gönlüme,
Ateşleri bıraktın yaralı yüreğime,
Hayat acımasız bir de sen ne diye,
Çıktın karşıma kaçamadım bile bile.

Yaprak oldu yüreğim sen ise rüzgarım,

teselliye muhtaç gönlüm seni aramakta.
bu yalnızlık yetmedi mi artık canına.
hep ahlarla mı geçmeli bu hayat.
söylesene sevdiğim,
yalnızlığı ben mi seçtim.
her akşam ister bu gönül seni.

Uzaktan sevmek güzel seni,
Sesini duymak hasret sanki,
Açlıktan ölmek sevgin gibi,
Sevdiğimi bil bu yeterli.

Prangalandık ölesiye,

Düşünceler hep hasta, kalp yorgun düştü aşkta,
Umut teknesi herzaman, kaldı havada boşta,
Rüyalarda kalan aşk, sığamadı ruhuma,
Tek dileğim sevgiydi o da kaçtı sonunda.

Yalnız sen ol hayatımda.
Yalnız seni seveyim yaşantımda.
Sevgin, okadar büyük ki kalbimde.
Seninle bir bütünüm sanki.
Seni seviyorum birtanem.
Kalbimi verdim birkere.

karanlık bir gece de bakıyorum gökyüzüne,
ay çıkmadı yine.
siyaha esir gönlüm, neden hep beyazın peşinde.
bir elimde resmin, gözümün önünde hayalin.
bitmeyen güzelliğinle benimlesin işte.
oysa çocuklar gibiydik ikimizde..

Peynirli börek attım fırına.
Hadi gelsene artık yanıma.
Ne güzel gider çayda yanında.
İçelim aşkı, hep fincanlarla.

Uyuma canım fırında taze.