Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

bir yemindi bir sözdü sana verdiğim.
yüreğim, hayatım, bir de gözlerim.
sevgimle hep sana koştum sevgilim.
bu kalp, yanmaz mı hiç, senin için.

attığım adım da yüreğimle sen varsın.

ahh o gözlerin..
okadar güzel ki ışıl ışıl.
bakmaya doyamadığım,
içime nakşeden gözlerin.
vurgun yemiş gibiyim o anda.
yüreğime işleyen,

bir seni sevdim ölümüne.
bir sana aşıktım özlemimle.
umurumda değil di kanayan yüreğim.
kar gibi düştü sevgin üstüme
eridi... eritti... beni de.
gökyüzüne yazacağım ismini.

Bir oya gibi işledin bende ki beni.
Zifiri geceleri geride bıraktım şimdi.
Hayal dünyasında yaşamıyorum artık.
İçimdeki sevgi seninle doluyor çünki.

Terkedip gitmiştin arkana bakmadan beni.

İsmini sevgi koydum yandım durdum.
Ateşlerin içinde inan, kayboldum.
Sevgin sarmıştı bedenimi, yüreğimi,
Bin kere öldüm bir kere sevdim seni.

İsmin aşktı hiç durmadan beni yaktı.

şarkıların en hüzünlüsünü
seni sevdikten sonra dinledim.
eskiden bukadar üzmezdi,
şimdi ise, ağlatıyor beni.
yokluğun içimde bir sızı.
çeken bilir ayrılığın acısını,

Sen sevda yağmurumsun.
Nakış nakış işlendin yüreğime,
Dilimde dua oldun yakarışımsın Rabbime,
Sönmeyen lavlar gibi kaldın bedenimde,
Hazanda baharım kışta yazım oldun ömrümce.

ilk tangomuzda sevmiştim seni,
ellerim avuçlarının içinde,
bir kor du sanki.
öpmek istemiştim
farkında değilsin belki.
nefesin dağılırken vucuduma,

İçimde bir burukluk vardı. Belki gözlerimden yaş gelmiyordu ama, inan yüreğim ağlıyordu. Boğazımda bir hançer, nefesim daralıyordu sanki. Her adımımda birlikteliğimiz geliyordu aklıma. Yüzlerce kez geçtiğimiz yerler, soluduğumuz hava aynı. Bir sen yoksun yanımda...

Heryer yemyeşil, yine martılar denizin üzerinde, uçuşup duruyor. Onların aradıkları belli. Ben ise bulamıyorum seni.. Dağlar yarıldı içine aldı sanki. Ya da erişilmez yollardasın. Sevmek harika bir duygu. Ama gönül sevdiğini hep yanında istiyor. Bedenime işleyen sıcaklık, yazın müjdecisi... Ben ne yapayım baharı, yazı.. Sen olmayınca her mevsim, hâzanı yaşatıyor bana.
Sen olmayınca İstanbul sessiz. İstanbul'a yayılan tüm çiçeklerin kokusunu hissetmiyor yüreğim. Bana sen lâzımsın. Aşkımız geceleri, hep süslemeli, mavilerde atmalı kalbimiz, yeşillerde kaybolmalı sevgimiz. Kırmızıya boyanmamalı ruhumuz. Bir nefes olsan dolsan yüreğime, güneş gibi doğsan bitmeyen gecelerime...Sen aşkım, hep benim olsan.

İçin için yandığımı biliyorsun. Belki sen de yanıyorsun. Söylemezsen anlayamam ki... Anıları mı süslemeli aşkımız. Maziye mi gömmeli sevgimizi yoksa. Yokluğunda tadı, tuzu da yok yaşamanın. Şarkılar avutmuyor daha çok hüzünlendiriyor beni. Bazen şiirlerde buluyorum kendimi. Ama hepsi geçici... Senin yerini tutmuyor. Böyle gitmek var mıydı. Hasret, hüzün ben de..

Ayşe köyün en güzel kızıydı. Ahmet'le çeşmenin başında buluşur
ilerisi için hayaller kurarlardı. Daha yaşları onüç ondörttü. Ama köy de âdet çocuklar onbeşine geldiğinde evlendirilirdi. Ahmet suculuk yapıyor ailesine katkıda bulunuyordu. İkisi de ilkokulu bitirmişler köyde ortaokul olmadığı için okuyamamışlardı. Birgün yine çeşmenin başında buluştular.
-Hadi Ahmet nehre gidip oradan suyun akışını seyredelim.
-Tamam neden olmasın.
Oraya gidebilmeleri için orman da yarım saat yürümeleri gerekiyordu. Ağaçlar, kuş cıvıltıları arasında el ele konuşarak nehrin oraya geldiler. Yeşilliklerin üzerine oturup harika akan suyu seyre koyuldular.
-Hayret biri kayığını bırakmış burada dedi Ahmet.