Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

Seni sevmeye söz vermiştim unutmaya değil,
Ben tuttum sözümü, çok sevdim seni,
Bir sevda yanığıydı yüreğimde kalan,
Bir hüznü aşktı beni yakan,
Anlamamak ise senin ruhunda sevdiğim,
Bırak beni git öylece, unutmaya yeminliyim.

Bir aşk hikayesiydi şiirime konu aldığım,
Oyuncular ise sen ve bendim sevdiğim,
Aşkla yanan bir kadın, umarsız bir aşık,
Deli eden tutkular ve kocaman bir sıfır.
Bu aşk sıfırdan başka not alamadı.
Hep yarım, hep ümitsizliğe yandı.

duman duman savruluyor ateşin.
tüten bir baca gibi yüreğin,
hem yanan hem yakan ateşle,
kaçmazsam
ben de yanacağım seninle.
bir beyaz martıydın

Toplum olarak sevgiye aç bir milletiz. Çoğu insanlarımız sevgisiz büyüyor. Kimimiz ebeveynlerimizden, kimimiz eşimizden ve kimimiz de evlatlarımızdan sevgi göremiyoruz. Ağaç bile sevgisiz büyümezken, insanlarımızın içinde ki sevgi dağarcığı zamanla sevgisizlikten yok oluyor. Busefer kalbimiz de sevgiye yer vermiyoruz. Çoğu gençlerimiz anne sevgisinden mahrum büyüyor. Busefer ne oluyor. Yirmi yaşlarına eldiğinde kendisini anne gibi seven büyüğüne aşık olduklarını sanıyorlar. Ya evli çiftler sevgisizlikten boşanmıyorlar mı. Evlendiklerinde harika günlerin ardından birkaç sene geçtikten sonra, yokluğun verdiği sıkıntılar ve çocukların sorunları evli çiftleri ayırıyor. Hani nerde sevgi. Birbirini deli gibi seven çiflerin haline bakın. Ayrı yerler de sevgiyi aramaya kalkıyorlar. Ya çocuklar.. en zor büyüyen varlık insan. Yetiştir büyüt onlar için geceni gündüzüne kat. Sonuç birkısmı büyüdük diye ayrı evlerde oturmaya kalkıyor. Anne ve babasını saymıyor.

-Ben kendi hayatımı yaşayacağım Bana karışmayın diyor.

O zaman ne oluyor toplum olarak çocuklarımız dış hayata özeniyor. Sonuçta büyüklerini saymayan, saygının yerini asiliğin oluşturduğu bir toplum görüyoruz. Sevgi toplumda yerini kaybetmeye başlıyor. Saygı ise iyice gerilerden geliyor. Aslında millet olarak sevgi ve saygıya önem verirdik. Dedelerimizi büyükannelerimizi gözümüzün önüne getirelim. Hiçbirşeyleri yoktu. Bugünkü teknolojiden nasiplerini almadan büyüdüler. Amaa mutluydular. Sevgi doluydular. Saygılıydılar. Bu teknoloji mi bozdu milletimi acaba. Ama insan değerlerini kaybetmemeli bence. Hiçbirşey kişiyi bozmamalı.

Bir dostluktu aramızda başlayan,
Yüreğin gibi sıcacıktı ellerin,
Dokunma dedim ellerime,
Yakma beni delicesine,
Yaralı kalbimi iyileştirirmisin söyle.

Sevgi yürek ister arkadaş yürek,
Sevince ölümüne, sevince tutarsızca,
Sevdiğini de içine gömeceksin.
Bir mezar yapacaksın gönlünde,
Hem saklayacak, hem koruyacaksın.

Gök kubbe delinmişti sanki, aşırı yağan yağmur Dileğin iliklerine kadar ıslanmasına sebep olmuştu. Hergün işinden yarım saatlik yolu yürüyerek evine gelirdi. Sabahleyin annesi şemsiyesini alması için okadar ısrar etmişti ki.. Ama inatlığı tutmuştu.
-Yağmaz yağmur anne.
-Sen bilirsin ne yaparsan yap demişti sinirli bir şekilde.
Nekadar haklıydı annesi.
On dakikalık mesafesi vardı evine ulaşması için. Düşüncelerle yürüyordu.
-Üniversiteyi bitirdim. Harika bir işim de var. Kısmete bak karşıma sevebileceğim biri de çıkmadı derken, yanından hızla geçen araba

Bir haykırıştı belki,
Dağlar getirdi mi sesimi,
Duyurdu mu sana, aşkı mı ve sevgi mi,
Bir yoldu uzayıp giden yüreğimde ki,
Gözümde ki yaşlar kurumadan,
Aşkla sana geldim sevdiğim,

baharıma sonbaharı getirdin
hüzünlerle.
yazı beklerken de kış gelecek
nedense.
ömrüm böyle geçecek sebep neyse.
bekletme sevdiğim artık gelsene.

bir kurttu düşmüştü içime,
aradığımda bulamıyordum seni,
hiçbir yerde.
bir sürü düşünce yüreğimde,
başka bir kadına bakar mı
ben diye.