Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

ömrümce tanımadım senin gibi birini.
yüzüne vurmuştu sanki, kalbinin güzelliği.
hayatın acımasızlığını biranda hissettim.
yine de gülümsüyordu
herşeye meydan okuyan gözlerin.
sevgi doluydun kırılmıştın yıllara..

o güzel dudağını,
öpmek gelir içimden.
ilk onu görürüm sana baktığımda.
sanki bana şöyle der öp beni..
dünyanın en güzel şeyi,
görünür gözüme.

Ellerin ellerimde,
Gözlerin, gözlerimde olsa.
Mutluluk çemberi bizi içine alsa.
Ruhlarımız bir bütün,
Kalplerimiz, sevgi dolsa.
Ayrılık bize, kapıdan uğramasa.

kendine hapsettin
dönülmez uzaklarda.
giden dönmüyor zaten,
kalıyor oralarda.
çilem dolmuyor
sen de yoksan yanımda.

Mevsim sonbahar, papatya fallarını açarken,
Eskimeyen aşklar gibi, sen de bütün akşamlar.
Nice sevdalara, tanıklık edercesine,
Ellerin de menekşeler saçarsın hep gönlüme.

Şimdi sevdiğim, şimdi zamanıdır aşkın.

en büyük aşkımızı yaşadık o ağacın altında.
herşeyimizi paylaşmıştık aylarca, yıllarca.
simgemiz di bizim artık orası,
buluşma yerimizdi.
mutluluğumuzu, umudumuzu yaşadığımız
o yer bizimdi.

Menekşe tarlasında bir mor menekşe.
Koparıp götürsene beni, o güzel evine.
Bak, canım sıkılıyor bu menekşelerin içinde.
Bir kuş olsan, gelsen yanıma konsan.
Konuşsak, dertleşsek aşkıma yansan.
Sevgimizi paylaşsak, beraber olsak.

ben yanındayım
farketmiyorsun beni.
sen ise uzaklarda arıyorsun
sevgiyi.
gözlerim, gözlerin de
görmüyorsun beni.

Yüreğimi aldın geri vermedin,
Gözlerimi aldın neden sevmedin,
Bu aşkın sonunu hâzan eyledin,
Hesap ver sevgili, neden terk ettin.

içim bir hoş, yine bu günlerde.
bahardan mı neden
bilmiyorum işte.
duygu yoğunluğu yaşıyorum yine.
bitmiyor içimde ki coşku,
bilinmeyenlerle.