Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

bana hergün yolladığın çiçeklerle,
inan evimin içi doldu
güzelliklerle.
güller, sümbüller ve orkidelerle.
dostluğumuz da pekişti
şiirlerimle.

bir dokunuş, bir yakın temas,
yaklaştırdı beni sana..
sende ki elektrik,
bana geçti anlasana.
soluğunu ta..içimde hissettim
o anda.

gönül sevdiğini arar yaşatır yüreğinde.
gözyaşlarını içine akıtır yeri geldiğinde.
özlemle yanar herzaman beklediğinde.
söyleyin dostlar seven ne yapmaz.

yeri gelir aşkı arar şarkılarda şiirlerde.

bana veda ederken gözlerin yaşlı,
sesin ağlamaklıydı.
benimle dolmuştu benimle
son bulacaktı yüreğin.
hayat o gün,
okadar kısa gelmişti ki bana.

sevgi yoksunu bir kadınım ben.
ömrümce ne sevildim ne sevdim.
sevgiyi hep çiçeklerde,
kuşlarda aradım.
hiçkimsenin sevgisine,
inanmadım.

Bindim bir minübüse, gidiyorum alabildiğine.
Yollar bitmiyor birtürlü yanlış mı bindim ne.
Geri dönmekte zor atladım yine bir otobüse.
Sonun da ulaştım sevdğimin bulunduğu yere.

Heryer kalabalık sana sarılmak istiyorum ya.

kollarında mutlu olmalıyım
artık.
kimse mâni olamayacak
çünki biz bittik.
özlemleri yaşamaktan
artık tükendik.

sevmiyorum artık seni,
sevmeye mecbur muyum.
kalbimi veremem tekrar sana,
anlamıyor musun.
hayatta en büyük acıyı,
sen verdin bana bilmiyor musun.

şu an beni düşlüyorsun
biliyorum.
kalbim seninle,
bunu hissediyorum.
sabahlara kadar geçen
beraberliğimizde,

Sözlerin bir ok gibi, girdi deldi kalbimi.
Zaten can çekişiyor ruhum, senin derdinle.
Ben zaten ölmüşüm aşkının ateşiyle.
Üzülmeyi hakediyormuyum söyle sevgimde.

Ne acılar çektim bili rmisin bu hayatta.