Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

Güneş batmaya yüz tuttu denizin üzerinde.
Denizle öpüşmesine az kaldı sevgimizle birlikte.
Bir masa da sen ve ben, seyrediyoruz güzelliği.
Dalgalar gibi coşkun içimiz, sarhoşuz sanki.

Ellerin kenetlendi ellerime, ben ise kelepçelendim sana.

rüzgar sürüklüyor beni sanki,
acaba nereye.
kaptırdım gidiyorum kendimi, bir bilinmeyene.
kayboluyorum seni düşündüğüm
her gün de.
sevgin geçit vermiyor hiç, yalnız gecelerime.

yine yalnızım, sensizim bu gecelerde.
seni arıyorum isminin hecesinde bile.
bu özlem bir bitse,
ah bir bitse yüreğimde.
seninle yaşasam, daima hep sevgimi de.
hayatıma, son noktayı koydun sonunda.

her bir gecenin sabahında..
gözlerimi açtığımda,
yine yoksun yanımda.
rüyalarımda seninleyim her sabah..
sana sarılmış kollarında..
aşkımı seninle yaşıyorum

elimde bir kadeh şarap,
ve karşımda senin hayalin.
yudumluyorum ve ismini sayıklıyorum
mısralarımda.
aldığım herbir yudum,
hasretinle birleşiyor içim yanıyor..

Bir mucize olsa.
Seni yanımda bulsam
Sarılsam doya doya.
Seni bırakmasam.
Kollarında kalsam uzunca.
Öpsem, öpsem doyamam.

vurgun yemiş gibiyim karışık duygularla.
içinden çıkılmayan, insanı yıpratan,
hergünün ardından, geçmiş günü aratan.
biçare düşüncelerimin esiriyim
ben şimdi.
hayatın acımasızlığını yaşadım yıllarca.

bir gönül macerasıydı
aktı geldi geçti.
arkasında hüsran bıraktı
deldi geçti beni.
yazım sonbahara döndü
çiçeklerim soldu yine.

-Meltem, iki sene önce eşini kaybetmiş, çok güzel bir bayandı. İki çocuğuyla hayatta yanlız kalmıştı. Çocuklarına çok düşkündü. Onlara babasının yokluğunu aratmamak için, elinden geleni yapıyordu. Eşinden kalan birkaç mal varlığıyla, birde ailesinin desteğiyle, iki çocuğunu okutuyordu.
-Meltem, boş vakitlerini psikoloji ve doğa üstü güçleri içeren kitapları okuyarak geçirirdi.Çocuklar akşamları erken yatardı. Meltem, geceleri kitaplarla haşır neşir olur. Biri biter. Birine başlardı. Tek eğlencesi kitaplardı.
Bir gece çocuklar yine erken yatmışlardı. Meltem'de doğa üstü güçleri içeren bir kitap okuyordu. Birden kafasını kaldırıp karşı koltuğa bakma ihtiyacı duydu. Karşısında yakışıklı bir bey oturuyordu. Birden sanki soluğu kesilmişti. Ne yapacağını bilemez haldeydi. Ne diyeceğini, nasıl hareket
edeceğinide bilmiyordu. Zoraki bir şekilde.
-Sende kimsin diye sordu.
-Benim ismim Garip, sakın benden korkma. Sana hayat hikayemi anlatacağım. Dedi.

Dokunulmayan ufuklar gibi, hep hayalin.
Ulaşılmaz bir cennet sanki, tüm varlığın.
Bulduğumda elimden kayan bir güç benliğin.
İçime yerleşen sevgin seni tamamlıyan kördüğüm.

Ulaşılmaz engeller bile, biçare karşımızda.