Nemli duvarlara türküler yazdım; ağıtlar yaktım.
Utandı karanlıklar.Aydınlık oldu; gecenin bir saatinde.
Kırağı düşmüş yeşillikler baka kaldı.
Şimşekler sustu.
Bin anlam yüklendi,sayesinde yanık bir türkünün.
Gel dedim dosta,duymadı sesimi.
Ne Güneş gördüm doyasıya.
Ne aydınlıkla kucaklaştım...
Ne varsa külliyen yalanla..
Boğuştum durdum çıyanla yılanla.
İti, uğursuzu, nursuzu göre göre bir hal oldum.
Adım atsam ilersisi belirsiz.
Ben kaç deprem gördüm.
Kaç yıkım gördüm.
Evlerim yıkılıdı, viranelerim oldu tez tez.
Baykuşlar öttü, köpekler uludu.
Eksik etmedi felek kara buludu.
Bulutların ardında kalmanın ne demek olduğunu iyi bilirim.
sen bir kayasın sahilde
ben azgın dalgalar
estikçe deli rüzgar asırlarca çırpındım durdum
deniz kurudu
kesildi o sevda dalgaları
nankör kaya
İşte sensiz yaşamam dediğin.
O,yaşamak için bir umuda hasret.
Çekip almazsın hasretini yüreğinden;
güç çatmaz.
Belki zamandır seni anlaşılmaz yapan,
belki başka şey...
Gündüzü karanlık eylemişler.
Gece sanıyoruz; uyuyoruz.
Bulut mudur,sis midir,duman mıdır nedir?
Ne yana baksak bir belirsizlik,bir tutarsızlık...
Eritmişler düşmeyen karları,
önüne geleni yıkıp geçiyor.
Ne feryatlar ettik adalet diye.
Sessizlik güzelmiş susun dediler.
Fare galip geldi koca kediye.
Yenilenler rahat dursun dediler.
Gitmek bilmiyorsa gelmek ne bilir.
Ay buluda girse, güneş doğmasa.
Senin ışığında olmak ne güzel.
Çığ düşüpte bana bir yol olmasa.
Senin için yolda kalmak ne güzel.
Yürekten güzelsin özde güzelsin.
Bırakın düşünsün insanlar;
doğru düşünmeyi öğretin,saçmalamasınlar.
Bırakın konuşsun insanlar;
insan gibi konuşmayı öğretin,zırvalamasınlar.
Bırakın sevsin insanlar;
ahlakın bozulmasını engelleyin; mağdur olmasınlar.
Sayısız sargısız yaralar benim.
Nice bir zamandır feryada düştüm.
Beyazlar içinde karalar benim.
Çok dağları geçtim ovada düştüm.
Kalemim yazdıkça kağıt silinir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!