Sevgi diye yanıp kor olan gönül.
Ateşi bir başka közü bir başka.
Gidip vicdansıza yar olan gönül.
Yaşamı bir başka özü bir başka.
Huzur dedim, talih dedim, vah dedin.
yokluğu düşünüyorum
balon gibi şişirlmiş varlık içinde
kendime sorduğum her cümle saçma geliyor
neye el atsam çürümüş
bunca yıkıntı arsında
bir can
Hazır mısın güneşi teğet geçmeğe.
Özgürlüğü kana kana içmeye.
Tohum olup çimlenmeğe...
Kar olup erimeğe...
Yaprak olup düşmeğe...
Mutluluk dilenmeğe...
Serçe olmadan Akbaba olmak ne demek.
Bulutlanmadan yağmak ne demek.
Tohum atmadan başak başak ekinler nasıl olur.
Nasıl olur emeksiz elde etmek.
Emek verene ihanet etmek...
Ekmek vereni boğazlamak...
Sen ne berbat dünyasın.
Sen ne inanılmazsın, dayanılmazsın, anlaşılmazsın.
Hani bana verilen sözler?
Nerde peşine düştüğüm umut?
Kan döktüğüm dağlarda neden çiçek açmıyor?
Göz yaşlarımla suladığım bahçelerde yangın...
Damarlarım çatlamadı; nasıl yaratılmışsa öyle.
Kan asil dolaşmasınsın diye; bıçaklarla saldırdılar üzerime.
Satırla gelen de oldu.
Satır satır dağıldı umutlar.
Topladıklarım yılanmış.
Bol keseden atılanlar yalanmış.
Gülmek diye bir şey varmış.
Mutluluk diye bir şey varmış.
Sen gülebilir misin gülsüz?
Sen mutlu olabilir misin sebepsiz?
Hangi dağ duman olmaz yangın çıksa?
Hangi ırmak kurumaz; bütün dereler kurusa?
Gözler başka yerde,,kalp başka yerde.
Paslanmış çürümeye yüz tutmuş.
Kokular başka yerlere saçılmış.
Koku korkusuyla bir koridor açılmış.
Geçmesen bir türlü geçsen bir türlü.
Bozkırlara hükmedenler nasılda değişmiş.
Sen cellatsın aslında.
Sen sehpasın aslında.
Sen ipsiz bir ipsin aslında.
Sen kalemler kıransın.
Sen bakışlarına yenik düşensin.
Sen yenik düşme müptelası.
Özlem göyüzü gibi bir hayat ise;
yağmursuz yaşayıp yeşemeyi yok saymak da var.
Oysa gerçekleri iledir insan.
Oysa ertledekilerimizin sanığıyız.
Oysa olgularımızın tanığıyız.
Biz yaşam derken, yaşam somurtmuş.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!