Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

2010 yılının, 14 Şubat gününde,
Meçhule gönderdiğin zoraki bir sürgünde,
Hâlâ sarsıyor beni o gün yediğim künde,
Senden sonra ne varsa anlamını yitirdi;
Bu kara sevda beni yedi, yuttu, bitirdi.

En zor günde çekip gittin,
Feryadımı duymuyorsun.
Şu dünyamı zindan ettin,
Hesabını ALLAH sorsun.

Ne verdiğin sözde durdun,

İlk Türkiye Büyük Millet Meclis’i,
Sayende açıldı 23 Nisan.
Asil Milletimin o cesur sesi,
Sayende duyuldu 23 Nisan!

Bahar yüklenirken yeşil dallara,

Sana bir gül gönderirsem,
Alır mısın benim için?
Yeni şartlar önerirsem,
Kalır mısın benim için?

İster hoş gör, ister payla,

Uzak iklimlerden izlerdim seni,
Bizi birileri görürler diye.
Her gün bir tenhadan gözlerdim seni,
Belki farkımıza varırlar diye.

Ben mi yanılmışım, sen mi değiştin?

Cümle âlem kulun olsa,
Paran olsa pulun olsa,
Kızın olsa, oğlun olsa,
Bırakıp da gideceksin;
Hakka biat edeceksin!

Fırtınalı uzun bir yolculuğun ardından,
Asude bir liman da durulmalı gönüller.
Kim varsa ayrı düşen yuvasından, yurdundan,
Bayram da başköşeye kurulmalı gönüller.

Bunca yıl yaşıyoruz hiç bitti mi gaile,

Azrail’in beni nerde,
Bulacağı belli değil.
Hangi bahaneyle derde,
Salacağı belli değil.

Olmak mühim mi sıhhatte,

Hangi yol yakınsa kurtuluşa,
Hangi yoldan gidilirse barışa,
Hangi yol daha yakınsa,
Geri kalmışlığımızı,
İşsizliğimizi,
Nakavta, tuşa..

Bu kaç yıllık bir sırdı?
Her günü bir asırdı,
Bir gün yolu şaşırdı,
Dışa vurdu bu sevda.

Gücüm yetmedi haşa!