Günlerden bir gün rençperin birisi,
Pazarda satıp bütün sebzesini,
Ödedi borcunu; arttı parası,
Bir kovan aldı, dedi tam sırası.
İçine doldurdu boş petekleri,
Çiçekti çiçekti köyün etekleri.
İnsan evrenin içinde bir nokta
Ve noktanın içinde bir evren.
Bir ben dolaşır karanlık sokakta,
Bir çift gözdür gölgeleri gösteren.
Ey rıhtımın kenarında bekleyen yabancı!
Ey âh ateşini kızıl ufuklara saçan!
Gonca gülüm açılsın kim gül-i handan olsun
Murg-ı dil ayrılmasın kûyundan bir an olsun
Ol peri sureti görmesin dide-i nadana
Pervaz eylesin hane-i dilde mihman olsun
Yalnızlık, hayal âleminde aramak kendini.
Yalnızlık, dört duvara anlatmak derdini.
Yalnızlık, bir perde gece ile gündüz arasında.
Yalnızlık, bir sızı kalbin en derin yarasında.
Yalnızlık, zindan misali girdin mi içine;
Volkanın sessiz durmasına bakmayın,
O, zamanı gelince mutlaka patlar.
Sükût etmekle sakın korktu sanmayın,
Aslan gerilir gerilir öyle atlar.
Bazen zalim felek tersine döner de,
Bazen kara bir yılan gibi kıvrılan,
Bazen ak bir seccade gibi yere konan,
Bazen zulmün karanlığına,
Bazen tertemiz bir vicdana,
Bazen vuslata, bazen hicrana çıkan
Ve bütün alemleri
Aldın himmetteki payı,
Aşk mektubuna pul oldun.
Atıp buğdayı, arpayı;
Yüce Mevla’ya kul oldun.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!