Mehmet Uysal Şiirleri - Şair Mehmet Uysal

Nankördür bu kediler,
Ya da kedi gibiler…
Acıkınca “Miyav!” der,
Her an yanında gezer.

Aş verince iş biter,

Kusura bakma dostum,
Ama şunu bil:
Sura üflediği zaman İsrafil,
Düşer üstündeki kostüm,
Ne göz senindir artık,
Ne de dil.

İnsanların iyisini,
Cennet bilir, Araf bilir.
Altının da kıymetini,
Usta olan sarraf bilir.

Bir kötülüktür gidiyor hayatımızda,
Pandora’nın kutusundan çıkmış gibi sıkıcı.
Bir kötülüktür gidiyor hayatımızda,
Bir gün iner üzerine Demokles’in kılıcı.

Bektaşi misali, ben yaptım oldu, demek yetmez.

Ey dost, kalma sakın arafta!
Kurtuluş inan bu tarafta.

Liderlik, adalet ister;
Samimiyet ister.
Liderlik, cesaret ister;
Feraset ister.
Liderlik, emniyet ister;
Hürriyet ister.

Bir bahar günüydü,
Takıldı yüzlere yine maskeler.
O rüzgârla birlikte geldi;
İnsanı insanlıktan çıkaran
Öfkeler, öfkeler, öfkeler…

Kitapta kapağa değil hurufa bakılır.
Bir mektupta zarfa değil mazrufa bakılır.
Balonu uçuran rengi değil havasıdır,
İnsanda kaşa göze değil ruha bakılır.

Meh şuleler saçar, gelir peşinden met;
Başı belli, sonu belli biraz fikret!..

Yokluğa baktın, bütün âlemleri yarattın.
Gönül aynasına sırrı verensin Allah’ım.
Pervane eyledin, aşk ateşini arattın.
Bizler âşığız, maşukumuz sensin Allah’ım.

Ete kemiğe büründük, gurbet ele düştük;