Mehmet Uysal Şiirleri - Şair Mehmet Uysal

Şunu bil ki çorak toprağa,
İkinci kez tohum ekilmez.
Bir defalık yeter nanköre,
Bir daha iyilik edilmez.

Nasip ettin, Tokadî Hazretleri’ne gittim
Yüce Rabbim, ben bunu hak edecek ne ettim?

Rabbim, yürü ya kulum derse onarsın.
Mevla’m, dur ya kulum derse donarsın…

her şiirimi böyle yaz-
sam
belki popüler olurdum
cilt cilt antoloji-
lerde
kendime bir yer bu-

Öğrencilerim…
Kalem elde, dil yürekte
Şairlik ruhu vardır;
Fatih’te, Gülşen’de, Dilek’te.

Öğrencilerim…

Yüzündeki kırışıklıklar arttıkça,
Ö-lüm anı yaklaşır hece hece.
Takatsizlik son haddine varınca,
Azrail misafir olur bir gece.

Önce imam, akabinde su sesi,

Arı çiçeğe konmadan asel olmaz
Millî olmayan sanat evrensel olmaz

Gerçekten çok şanlıydı,
Topkapı’nın eşiği.
Dünya’da Osmanlı’ydı,
Uygarlığın beşiği.

Tatlı bir şerbettir onlara zulüm,
Kemâle ermek için acıyı tadarlar.
Bir şebiarustur rintlere ölüm,
Dünya gömleğini üzerinden atarlar.

Sanma onlar kara topraktadırlar,

Büyük dedem I. Dünya Harbi’nde
Çocuklarını bırakıp köyünde
Cepheye gitmiş.

Büyük dedem, sargılı kolu
Omzunda düşman kurşunu