Ve gözlerin düşer aklıma,
Gecenin karanlığında esen,
Bir meltem gibi
Bir rüzgâr değil bu,
İçimde yer değiştiren
Bir suskunluk, bir çaresizlik.
Her mevsim sen geliyorsun aklıma
Çiçeklere kokusunu sen mi veriyorsun
Her bahar farklı bir güzelliğe bürünüyorsun
Yeşeren yapraklar misali
Kışın kar tanesi oluyorsun
Bembeyaz yapmak için her yeri
Uzun yolculuklar çekiyor ruhum
Çok uzun yolculuklar
Yanıma sessiz çığlıklarımı alarak
Kimsenin görmediği yerlere
Dokunulmamış hayallere gitmek istiyorum
Ben gitmeleri yaşarken
Gönül yine caydı sözünden
Ne yaptıysam dinletemedim
Aklıma bıraktığın son gülüşünden
Kalbimi sensizlikle avutamadım
Özlem bu unutamıyorum
Bir an gidişin
Düşünüyorum da sen gelince anladım
Senden önceki her şeyin anlamının değiştiğini
Güneş daha bir parlak doğmaya başladı
Çıkmaz sokaklar açıldı
Gök maviye boyandı, toprak yeşile
Senden öncesi yok gibi bir şeydi
Ve bir gün daha doğdu yeniden
Karanlık gecenin ardından
Acıkmış bebeklerin çığlıkları
Yırtarken sabahın sessizliğini
Aralanmış perdeden içeri giren güneş
Aydınlatırken karanlık kalmış köşeleri
Hiç bu kadar susmamıştım,
Heybemde bin yıllık kelimeler,
İçimde çağlardan kalma duygular
Yerini yadırgayan göçmenler gibiyim
kalbimde umut dolu bir sevgi
Söylenmemiş aşklar duruyordu.
Sonra şehrin üstüne yağmur yağdı,
Her damlası bir anıyı taşırken
Beraber ıslandık altında.
Gözlerimizde unutulmuş bir bahar,
Üşüyen ellerimize sığınan sessizlik vardı.
Sevmek ne kadar uzun bir kelime
Yazmakla bitmeyecek
Söyleyerek tüketilmeyecek kadar
Sevmek deniz kadar derin
Gökyüzü kadar mavi
Sevmek altı harf
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!