Mehmet Halil Şiirleri - Şair Mehmet Halil

Nasıl da ‘Yüceltiyorlar cumhuriyeti’
Komünizm tehlikeydi… işaretlediler hainleri
Vatan elden gidiyordu, din elden gidiyordu…
‘Emniyet simidi’ olarak geçirdiler boynumuza Nato’yu
Ezildi, asıldı bu memleketin binlerce çocuğu…

Merak (Her nedense bu bayram kafamı hep bu işgal etti.)

Dalında elma armut resmi yaparmış netekim
Yapabilir mi ki? Dalında insan asılı bir resim?

uydum telefonla yapılan tarife
yürü dedi arkadaşım
altı yoldan sağa dön ve ileriye...
ulaşırsın kuşdiline...

ben de inanmaya başladım kadere

Öğrenmenin yaşı yokmuş. Son günlerde de çok şey öğrendim. Hem de hiç aklıma gelmeyecek kadar çok. Devletin, egemen güçlerin baskı aracı, Yasaların bu baskı aracının
vermek zorunda kaldığı hakların son sınır noktası olduğunu, bu hakların da tarihte gördüğümüz gibi ezilenlerin zoru ile elde edildiğini bilmeyen de yoktur sanıyordum…
Son haftaların tartışmalarından dolayı acı duymaya başladım. Uzanıp saatlerce uzun uzun düşündüm ‘’Ne oluyor böyle! ’’ diye… Mücadele birikimlerinin sonucu olarak diyelim, ya da
1980 darbesi ile dayatılan faşist anayasada geriye doğru kaymadan sonra, küçük de olsa ileri bir adım olarak fazla önemsemediğim bu Anayasa değişikliğinin ve referandum yarışının bu boyutlarda bir siyasi kavgaya neden olacağını düşünemiyordum.
Ama, 80 öncesi siyasi ve ekonomik mücadelelerden sonra, siyasi alandaki pasifizmin de nedenlerini bir türlü çözemiyordum… 80 öncesi, sosyal demokrat, sosyalist, komünist gibi
terimler kullanılırken, 80 sonrasının yuvarlak sol kavramı egemen olmuştu… Bunun içine

Seçim öncesi
ne kadar da yumuşaklar
her biri;
burun ucu,
veya
kulak memesi.

Mevcut Anayasalara, yasalara, uluslar arası yasalara bakıyorum da, işçilere emekçilere ve aydınlara, demokratik kamuoyuna olanak tanıyan yasaların kaç maddesi doğru dürüst uygulanıyor?
Yasal haksızlığa uğrayan kaç bin vatandaşımız cezaevlerinde? Hangi kurum bu yasalara
saygı duyuyor?
Yasaları uygulayacak yasal kurumların, o yasalara saygısı var mı?
‘’Ben yaptım oldu.’’ Mantığıyla yapılan 20-30 kişilik eylemlerle bu işin bir adım ileri gitmediğini artık anlamış olmalıyız…

Pişbilikçi koydular ismini
Cebinde oyun kağıtları
Namluda kurşun gibiydi
Öldürmek için zamanı
Elleri her an tetikteydi…

Tanrı çamurumuzu yoğurunca
Sıkıp mıncıklamış bizi
İnsana benzetmiş sonunda
Kızıp fırlatmış dünyaya…
Eli çamur olunca.

Dört lastiğe bir yedek veriyor da insanoğlu
Tanrı düşünememiş yedek bir canı bile
Nerede patladı lastik, orada çıkar soluğu…
Hiç istikrar bozulmaz hocanın düzeninde
Yol doksan derece dönünce aşağı doğru…
Aklına gelir ‘’çalışmak ibadettir! ’’ diye

Hoca, sana egzoz mu desem
Yoksa göt mü?
Nasıl marş motoru çalışınca
Egzoz patlarsa…

Ben konuşmaya başlayınca,