Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Sonsuzluğa uzanan gün görmeyen gecelerdeyim
Alev bağlayan iniltilerimle, korku dolu kâbuslardayım
Yoluna bir ömür verdiğim
Senin için
Hayaller kurduğum
Yıllardır

Dert, keder tüm topluma kök saldı gitmiyor
Bir bela büyüdü dünyada hiç durmuyor
Kusur beni âdemde mi yaratanda mı?
Şu çekilmeyen hayat, yoksulluk bitmiyor

Neden kimse kimsenin halını sormuyor

Tu minminîka rengînî
Pir piçûkî pir hûrikî
Her baskê te gulgulîne
Tu mina sêva ferikî

Tu ji bo min yadîgarî

Vay derdini, kahrını çektiğim, beni perişan edip savuran dünya
Dağ gibi dertlerim büyüdü, eremedim sevinçe
Ulaşamadım, bir avuç mutluluğa
Kapımı çalmadan gelen
Haklısı mazlum
Haksız cabbar

TÜM YOLLAR UZAKLARA GİDİYOR

Tüm yollar uzar uzar gider, ya çok uzaklara ya gurbete
Bazen araya yüksek dağlar
Bazen derin vadiler
Ya da gür akan dereler girer

Halk yoksul, işçi işsiz, can perişan
Hangisine yansam, ben hangisine?
Hiç yazılmamış birçok gerçekler var
Oy makul olan çevrilmiş tersine

Bak hele bak, sömürü düzenine

Ağıtlarda dolaşan, matemler içinde ölüm rengine bürünmüş
Zulmün tel örgülerine aldırmadan
Çırılçıplak cılız
Bedeniyle
Paramparça edilmiş
Siyaha çalan, gece karası

Keça nazdar hez evîne
Gulpikan min re bîne
Tu bedewa bêhempa yî
Ev dilê min bo te dîne

Xemzên te de bax, bostane

Bir gürültü koptu, hıçkırıklar düğümlendi gecenin boğazına
Karabasan değil, karanlık geceyi saran
Öfkelenen acımasız
İnsanlığın korkulu rüyası
Kudurmuş depremdir
Şubat'ın koynunda

Yiğit yoldaş Demirtaş
Kucakladın herkesi
Güneş bekliyor seni
İşçi- Köylünün sesi

Gönül dostu Demirtaş