Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Sorma beni bana, ben bizim eller gibiyim
Fazla üzerime gelme, oturup ağlarsın
Yüreğim hep yara bere içim ateş gibi
Hiç bana dokunma sessiz, dumansız yanarsın

Ne olur öyle melul, melul bakma yüzüme

Rê û newal min re bûn qîr û qetran
Ez mam li nav vê hengamê vê asê
Hemû pire, bihork, dirb min girtîne
Ez mam li van rojan, rojên li hepsê

Qudum ê min nema, nikarim werim

Coşiya nav xewna min
Ronahîya çavê min
Can î, eşq î, giyan î
Gula min î dilê min

Havîn, bihar wek te ye

Gecelere doğru, zulüm çağlyor
Dost, talan edilen, o köyler bizim
Yükselen çığlıklar, o coşan acılar
Alev, ateş yanan tüm canlar bizim

Halkın üzerine zülüm yağıyor

Direncini baharıdır bizi barikatlara götüren,
Yıldızların koynunda.
Devrim tadında olan,
Düşlediğimiz,
Kocaman bir ihtilaldir,
Doruklarında toplandığımız şu dağlarda.

Bakracına kaymak, çeçilli dolduran
Dişleri de inci-mercan Kars kızı
Teni esmer, kirpikleri simsiyah
Az dönde bak bu yana, ey Kars kızı

Meltemlı gecelerin Ak yıldızı

Ey bizim yoksul, yoksul Veli dayı
Zaman tozutu, günler duman, duman
Tarlalada ırgatlar yorgun bitkin
Sabır bizi sınıyor, hal de yaman

Ey yoksul dayı, bizim Veli dayı

Nasıl gülsün nasıl gülsün, doğa bize nasıl gülsün?
Namert eller, kanlı eller keserse çiçekleri, gülleri
Yemyeşil ormanları
Fidanları
Ağaçları

Gün ışığı gibi dokun bana! Nefesin, tüm kokun sinsin tenime
Çiçeklenen gülüşünle, bedeninindeki güzelliğinle
Dokun bana, kadehin kadehe dokunduğu gibi
Salıver yüreğini yüreğime
Kana, kana dökül içime
İçim sarılsın sana

Yalan hikâyelerin peşinde kuşup davul-zurna eşliğinde nara atıp
Savaşlara tebessüm eden! Ey kabadaylar
Dokunmayın toprağa yağmur taşıyan
Bulutlara
Dokunmayın artık tutunacak
Dallara