Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Nedense ağlamak tutuyor beni, dağlardan esince rüzgârlar
Bazen zalimleşen fırtınalarda, can evimde vurulurum
Bazen karanlık gecelerde kâbus görür
Yoksullukla, açlıkla boğuşurum
Ellerim hep boğazımda
Kala kalır öylece

Eğer fakir, yoksul açsa! Zengin toksa
Dil yürekten anlamıyorsa, hırs çoksa
Ey gönül ne edeyim dünya malını
Dünya'da paylaşılmıyan sevgi yoksa

Gezsem dolaşsam Aksaray'ı Konyay'ı

Wargehê me bû gorîstan
Dilê me xem û derdîstan
Felek mala te helweşe
Bihar me re bû zivistan

Ey dilê min wisa nabe

Kaşı karam, gözü elam gel bana
Ben kurban gönlüm, sende kıyma bana
Ay yüzlü güzel yârim, sarıl bana
Olur-olmaz her zaman yıktın beni

Günümü aydınlatan al güneş ol

Nazlı yarın sohbetine doyulmaz
Yaşama tam neşe katıyor neşe
Yanakları sanki güldür- gülistan
Kendi benziyor mor güle, güneşe

Nazlı yarın nefesi mis kokuyor

Mezarım dağ başında, bir köy var tam karşıda
Yıllar boyu kimseyi görmedim başucumda
Mezarım sapada, ot bürümüş taşlarını
Bugün ağlayanım var, feryat var gözyaşında

Yağmurda, çamurda felek geldi buldu beni

Tanklı- toplu faşistler Kandile girdiler
Ateş kusan jetlerle her yeri vurdular
Dereler kan akıyor çok insanlar öldü
Çoluk-çocuk demeden canlara kıydılar

Bu savaş kanlı savaş yozların talanı

Kirpiklerine yıldızlar, yanaklarına ay düşen
Ciğeri yaralım
Şu yaşanan acılar
Hele bir dinsin
Yedi cihan yüreklerde birleştiğinde
Tüm kötülükler bitecek, umutlar yeşerecek

Sıcağı bunaltan, en koyu yaz gecelerinde, en kör karanlıklarda
Kanatlarında mavi, kızıl ateş dökülen
Yüreği
Dilinde hiç nini düşmeyen
Anne kucağı sıcaklığında
Bedeninde

Bulutlar kaplamış masmavi göğü
Dağları mor duma, boran bağlamış
Ben nereye gitsem zaman çor olur
Dertler hesabıma çoktan yazılmış

Fırtına esiyor, bağlar kalmamış