Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Ağlamayı gülmekten
Ayıran gözyaşlarım
Akarken gülebilmek
Ağlamamak isterim

Ben ta…! Geçmişten

Üzüm gibi siyah gözlere
Ümitle bakıyordum yine
Üzgündüm bu sefer
Üzüm gibi siyah gözler
Ürkek bakıyordu bana
Üşümüş kalbinden bakışlarıma

“Değirmen iki taştan”
“Muhabbet iki baştan”
Demiş eskiler çoktan

Biri hayatın temel nimeti
Diğeri insanın temel direği

Sevgiyi yudumlarken
Ses yükselir içimden
Duygularım alabora
Aklım karmakarışık

Yakar kavurur beni

Düşününce geçmişi
Ne kadar garip değil mi?

Hayattaki önemli şeyler
Zamansız gerçekleşirler

Uçsuz bucaksız
Bozkırları gezerken
İnsanların yaşadığını hissederim
Kuraklıktan, kesilen ağaçlardan

Tertemiz havayı koklarken

Ama belki de dilimizde
En güvenilmez tek kelime

Ama ile başlayan
Sonra devam eden
Bütün cümleler

Ne kadar bilinçsizim?
Ne kadar çok cahilim?
Sürekli kendi kendime
Düşman yaratıyorum…

Tarihimden,

Sevgi net
Doğallık içinde

Saygı karşılıklı
Anlayışlar içinde

Puslu bir gecenin sabahında
Parıldayan bir ışıkla uyandım
Perişanlık vardı bütün halimde

Paslı pencereden seyrederken
Pusların gölgesindeki dünyayı