Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Sessizliğin içinden seyrediyorum hayatı
Sesler o kadar yüksek ki, ortalıkta çık yok sanki
Hani gürültünün içine girer, olursun kaskatı
Ve artık sesler kulak sınırlarını aşar ve yaşarsın sessizliği

Dinle bak, birileri bağırıyor savaş diye

Al yüreğimi yüreğine
Ver yüreğini yüreğime
Kaldır korkuların varsa benden
Kaldırdım korkularımı senden
Dayatmam düşüncelerimi sana
Dayatma düşüncelerini bana

“Bir yerden başlamak lazımdı
Bende; bilgilerimi, hayallerimi, ideallerimi temizlemekle başladım”

Kir; dediğim şey öyle basit bir şey değildi
Bebekliğimden beri
İlk, orta, lise, üniversite ve hayatta verilenlerdi

İnsan illaki bir şey söylemenin kölesi değildir
Bazen susma özgürlüğünü kullanabilmelidir

Bilirim, susarak konuştuğum zamanlar
En güçlü cümleleri kurduğum zamanlar

“Hayatım tek cümle”
Yaşamak zorundayım

“Yaşamım tek cümle”
İnsan olmak zorundayım

Yarını bugün kılan düşüncelerim
Yarınımı köle alma
Yarın başka bir gün
Henüz sabah olmadı
Güneş yarına doğmadı

Doğal yaşama uygun düşünmeyen yanar
Hırsıyla yeryüzünü işgal eden sularda kaynar

Felaketin geleceğini sağır sultan duymuştur
Ama insanoğlu yaptıklarına kuldur
Hiç duymaz gerçekleri, bu ne ilktir ne sondur

Dostum,

Yıllardır borçla yaşıyoruz..
Osmanlıdan kalanı devraldık
Yetmedi sürekli aldık
Borçla yaşadıkta yaşadık

Bir diyarı âlem
Yazarsa kalem
Düşler elem
Geçmiş sitem

Bu yıl yaz uzun sürdü

“Karanlıktan aydınlığa çıkmanın yolu karanlığı terk etmektir”

Hemen tamam demeyelim
Karanlık üzerine düşünelim

Karanlık diye tanımladığımız insanı köleleştiren