Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Dediler ki tecrübe
Yediğin kazıklardır
Hep aklıma gelse de
Aldanmak saflığımdandır

Ders alsaydım hatalarımdan

Ben bir adam tanıdım
Keşke tanımaz olaydım

Camilerde vaaz verip
Halkı peşinden yürüttü
Rakı sofraları kurup

Bir gün öleceğim
Bunu biliyorum
Böyle diye bugünden
Kendimi öldürmeyeceğim

Ne terki dünya

Gecemi öldürüyorum
Bir rüzgâr mahvolmuş
Beni bekliyor
Acı esintileriyle
Dolup taşan
Gençliğimin arkasından

Gökten yıldızlar düşse düşlerime
Dağlar yarılır dönüşür geçitlere
Ovalar oynar yerinden bilmece
Bulutlar yürür bilinmeyenlere
Yağmurlar değerken yüzüme
Fırtına alaboradır, çevremde

Hüznü bana
Kardeş kılanları
Artık hayalimden
Düşlerimden
Gerçeğimden
Siliyorum

Güneşi, ayı kaybetmiş
İnsanlar vardı dünyada
Yıldızları ise yalanda
Gerçeğinin dışında

Ne gerçek ayı

Bir sabah vakti
Güneşin gözlerini gördüm

Pırıl pırıl bakıyordu bana
İçimdeki bütün duygular kabardı

Ben güneşi
Yanarken gördüm

Sen güneşi
Yanarken gördün mü?

Yaşamlara bak iyice
Hep karışmış birbirine
Kimlik kirliliklerinde

Dinsizi, dinliden yamuk
Dinlisi, dinsizden yamuk