Cumhuriyet lisesinin bahçesi ve üç kedi.
Üç kişi, üç sigara ikisi benim, ikisi abimin.
Üç toprak, hiç ağaç, hiç çiçek, hiç güneş, hiç su.
Yaptığımız planlara hep inanasım vardı.
Sonra kedilerden biri öldü.
Bende sigarasına yaş düştüğünde kendini paralayan bir herife dönüştüm.
Ne kadar ağır sözler vermiş, ne manalı şarkılar dinlemişim
diyorum şimdi,
Sahiden, yasaksız şiirler yazmış, ölüm yokmuş gibi ağlamışım,
biliyorum.
Ne kadar hanımeli varmış o sokakta, kaç çeşit çiçek varmış,
Ve biz ne kadar az kıymet vermişiz hayata, ne kadar az yaşamış,
Senin bana verdiğin şu sevgi var ya, işte o benim sevilebilirliğimi
kabullendiriyor bana.
Senin beni sevmiş olman aklıma çiçekleri getiriyor sevgilim.
Sen beni nasıl oldu da sevdin bilmiyorum, hep sever misin onu da
bilmiyorum.
Ama beni sevmiş olman asla geçmeyecek sevgilim.
Ruhumda sancılar artıyor diye gidelim.
Bilmeyelim ardımızda ne var. Yadımızdan eksiltip gidelim.
Ben daha da dayanmam ismimizi silerim
Güneşi döker bardağımdan sineme dek sürerim.
Karanlık sayfalardan görmez çünkü gözlerim,
Unut için yansın kapat teybi gidelim.
Öyle çok istediği bir şey değildi mektuplarına cevap almak ama
hep yazardı.
Ezberlediği şiirleri masasına karalamasına kızsalar da, bizimki
altını bile imzalardı yabancı sözlerin.
Yabancıları sevmezdi ama onlara daha da iyi davranırdı evdeki
hanımından.
Ben sana gelemiyorum kadim dostum.
Her yol sana çıksa da yolun sonunda sen yoksun işte anla.
Aklımda, avucumda, kolumda bağrımda her yerde sen varsın.
Her yere seni koyuyorum ama yine de yoksun yanımda.
Ve artık özlemiyorum seni aramayı boş sokaklarda.
Sana acı çekmeyi özlemiyorum, gülmeyi boşluklara.
Ben ne acılar gördüm ulan! Diye bağırasım geliyor kimi zaman
Dünyanın taşına toprağına…
Annemi yok saydım gittiğin gün, öyle derin ağladım,
Abimi bıraktım, ablamı bıraktım, kendimi zaten hiç tutmamıştım,
Bütün değerlerimi bıraktım o uçurumdan diye bağırmak!
Ben ne acılar gördüm ulan,
Bazı hatalar geciktirir özrünü sevgilim,
Bazen hatanın kendisiyle birlikte gelir özür.
Bazı hataların özrü yoktur,
Bazı özürler hatadır bazen.
Kaç zamandır bir dumana anlatmak gelir içimden,
Kaç zamandır bir duman tüter durur içimden.
Umudumu hayatımın son yokuşuna saklıyorum.
Ceplerimde erimiş şekerler ordusu var.
Ceplerimde çürümüş keşkeler ordusu var yabancı.
Onları elbise dolabımda saklıyorum.
Şimdilik korkacak pek bir şey olmasa da,
Son umudumu kullandığımda,
Henüz kendime sahip çıkacak kadar delirmedim.
Görüp te bir yerlerde, bu bendim diyecek kadar aptal değilim.
İçimde iyilik namına ne varsa şerrin gücüyle parçaladılar, iğreti bilinen her şeyden payımı alıyorum.
Bir alkoliğin sigarası gibi, yangından mal kaçırırcasına bitiriliyor, bitiyorum.. Hasbelkader, bir eroinmanın kaleminden düşmüşçesine her kelimemde ölümü hatırlatıyor, intihara gidiyorum.
Mafya beylerle ekmek bölüşmüş gibi, her yanıma kor ateşler saçıyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!