Mehmet Bicik Şiirleri - Şair Mehmet Bicik

Tarih, doğa, plâj, deniz,
Mevsim her dem bahar Ören’de…
Garip, yoksul, soluk beniz,
Bir kız çiçek satar Ören’de…

Türküler susmaz, çalar saz,

Kalmamış sende duygu, hülyaya dalamazsın.
Yalvarsan, yakarsan da yanımda kalamazsın.
Bırak benim yakamı, canımı alamazsın.
Ateş olsan, tutuşsan sen kendini yakarsın…

Bitirdin ellerimle büyüttüğüm aşkımızı.

Deli deli gurbette gezer dururum.
Derdim döküp sazım teline vururum.
Beni yiyip bitiren olmayasıca gururum.

Dokunmayın dostlar, ben bende değilim! ..
Geçmişine lânet edenlerden de değilim! ..

Bir hayli uzak kaldığım,
Bigadiç’ime selâm olsun! …
İnsanlarına kurban olduğum,
Memleketime selâm olsun! ...

Yaylalarda soğuk suyu,

Günlerce ağladım, sızladım,
Olmadı gözyaşımı bir silen…

Aradım kendimi teselli edecek birini,
Gece gündüz yorulmadan…

Nerelisin diye sorma,
Bigadiçli’yim ben…

Bir tarafı dağa dayanan,
Öbür ucu ovaya yayılan,
Her geçen gün büyüyen,

Her giden
Bir şeyler alıp götürdü benden…
Yalnızlığım,
Yarım kalmışlığım ondan…
Ondan hâlsizim,
Çâresizim…

Mutluluk huzur dolu,
Bir yuvayı özlerim…
Geceleri karanlıkta,
Parlayan ayı özlerim…

Al al olan yüzleri,

Umutlarım yitik,
Yok tutunacağım bir dal…
İçmişim, sarhoşum körkütük,
Yok ayakta duracak hâl…

Oynadığım bir oyun: Polyanna.

İçip içip dalma hülyâlara.
Çıkamazsın sonra insan içine…
Aldanırsan Öznur’a, Fulya’lara,
Kurtulamazsın gitsen de Çin’e…

2 Mayıs 2002, Burhaniye