Mecit Aktürk Şiirleri - Şair Mecit Aktürk

Bir anne edasıyla yaklaşır ins'e ilham
Bilir ki uyku haram, göğsünden her kim emse
Ahengin sedasıyla haz verir arttıkça gam
Mis kokar buram buram; el erbab-ı kalemse!

Sadıksa maşukuna ilham denen o ece

Gün doğdu kalemlere onur katan heceye
Emsalsiz bir geceye erdik elhamdülillah
Dar edip kâğıtları lanetli o cüceye
Gönlümüzü Yüce'ye verdik elhamdülillah

Dikkatleri çekerek mahşerin Sırat'ına

Cahildik, hamdolsun elif öğrendik
Puslu Kin Dağını aşmayı bildik
Maksat hasıl oldu ye'se direndik
Düşsek de kalkarak koşmayı bildik

Yûnus'tan aldık biz hayat dersini

Sevgi saygı lime lime, çığ düştü her hayalime
Kırılalı yıllar oldu kestiğin o bastığın dal
Ne söylesem çok dilime, kalem dahi yük elime
Arta kalan dört kelime; güle güle ve hoşça kal

İslam tarihinde sayısız ibret;
Ala ala(!) gidiyoruz cennete(!)
Rezillikte onur, çukurda izzet
Bula bula gidiyoruz cennete(!)

Bir davaya nefer iken bu handa
Zulme karşı çelik setten duvardık
Umutların tükendiği zor anda
Pes etmeyi acziyetten sayardık

Nefsimize layık görüp tasmayı

Ses gelmiyor kalemimin ucundan
Hakikatli bir yâr idi eskiden
Hislerimi doldurduğum avcundan
Bercesteler kayar idi eskiden

İcabete layık iken her niyaz

Kayıplara karışan o bahtımız
Yaver giden bi yâr idi eskiden
Gönlümüzde boş kalmayan tahtımız
Can dostlara diyar idi eskiden

Kar boranla kışa dönse yazımız

"HAYALİ CİHAN DEĞER"


Farklıydı nezdimizde tarifi, tasvir-i kin
"Varlığı gönüllere eza" derdik eskiden
Asabilik doğuştan; genimizde var lakin

Bakmayın mazimizi inkâr eden serkeşe
Edep hasletin hası, hâl diliydi eskiden
Zorlu hayat yolunda her gönülde baş köşe
Onurlu ayakların menziliydi eskiden

Bahar gelmeden önce kurumazdı goncalar