Mayıs Hüznü Şiiri - Nejla Turan

Mayıs papatyaları açtı yine ama bu sefer biraz daha solgun.
Rüzgârda titriyor sararmış yaprakları, boyunları eğik.
Sanki senin adını taşımaktan yorulmuşlar.
Kıvır kıvır buklelerin geçti aklımdan,
Her telinde bir eski mayıs kokusu.
Gülüşün gamzelerinde kayboldu ve şimdi tek kalan,
İçimde uzun uzun çınlayan boş yankılar.
Avuçlarıma doldurdum kırık tomurcukları,
Hepsi yarım kalmış hayaller...
Gözlerinden süzüldü mavi bulutlar, yağmur oldu.
Şimdi her yer gözlerinden kalan bir mavi.
Sessizliğe bürünmüş bir kıyıda seni bekliyorum suskun.
Islandım, üşüdüm, yine de sakladım adını toprağa.
Sen vardın, yeşeriyordu baharlar,
Şimdi yoksun, kuruyor bahçeler.
Kapanıyor papatyaların yaprakları bir bir;
Geceye, yalnızlığa ve unutulmuşluğa.
Dolaşıyor içimde hâlâ o ince bahar esintisi,
Bir zehir gibi yayılıyor kanıma hatırladıkça seni.
Her nefeste biraz daha kayboluyorum yokluğunda.
Kokun geliyor uzaktan fakat ellerim boş,
Kollarım sadece gölgene sarılıyor.
Mayıs geçiyor; papatyalar dökülüyor toprağa,
bitmeyen bir hasrete...
Diz çöküp topluyorum her birini tek tek,
Gözyaşlarım ıslatıyor dökülen yaprakları.
Belki bir mayıs daha gelecek, belki yine açacak papatyalar...
Ama ben yine aynı boşlukta, aynı yarayla
Papatyaların arasında seni arayacağım...
Mayıs geçecek, hasret geçmeyecek.