Mahşer lik Ahit Şiiri - Töre Hanım

​Güneş her sabah doğmaktan vazgeçse bile,
Toprak suya, gece sabaha küsse bile,
Damarlarımda kanım buz tutsa, dursa bile;
Andım olsun ki, mezara girinceye kadar bitmeyecek bu sevda.
​Sen benim göğüs kafesimde çırpınan o kuşsun,
Yüreğimde dinmeyen fırtına, bitmeyen yokuşsun.
Varsın bu dünya her şeyi unutsun,
Benim hafızamda adın, alnımda yazılı nursun.
​Soluğumda Bir Sızı
​Seni sevmek, ateşi avuçlarında tutmakmış bildim,
Gözlerinden gayrı her ne varsa hepsinden geçtim.
Yolum uçurum olsa da sonuna seni ekledim,
Andım olsun ki, kefenim sarılana dek senden vazgeçmedim.
​Ciğerim yanar her nefeste, dumanı tütmez ama,
Gönlüm bir mülteci gibi sığınır senin kapına.
Öyle bir mühür vurdun ki şu garip canıma,
Azrail gelse bile, seni de götürürüm yanımda.
​
​Bir gün vakit dolar, sesim ansızın kesilirse,
Bedenim dünya yükünden yorulup yere serilirse,
Üzerime kürek kürek kara toprak dökülürse;
Andım olsun ki, ruhumda yine senin adın inleyecek.
​Hafızalara kazınsın bu feryat, bu sessiz vaveyla,
Bizimkisi bir masal değil, Mecnun’dan öte bir Leyla.
Mezar taşımda adım silinse de zamanla,
Toprağın altında bile, kalbim seninle atacak her anla.
​Sözün özü: Seni sevmek benim kaderimdi, senden vazgeçmek ise nefesime ihanet. Gözlerim kapandığında bile son gördüğüm hayalin olacak.