Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Yiğidi namerdi bu nedir ey yâr
Her yerde sapsarı bir hasret kokar
Doğa ne almışsan dökül der Saki
Ah şu hazan yaprak döken sonbahar

Kar yağar başıma mevsim hazandır

Gece yıldızları bir seyret hele
Koskoca evrende ha var ha yoksun
Gel de gülme senden kim neden korksun
Hangi dağdan görkemlidir bir kale

Diz çöker taparsın korkuya erke

DOĞRUYA HİÇ YER YOK ÖTEDEN BERİ

Dara çekin yüzün hak diyenleri
Daim başköşedir riyanın yeri
Namus ar eder de erdem firari
Doğruya hiç yer yok öteden beri

Doğruyu söylüyorsun da evlat,
Heyhat ki  heyhat,
Ne empati ne de sempati
Doğru söylemiyorsan;

Ondandır bu müşkülat

Döken kim toplayan kim şu dünyayı
Kesif bir yalnızlık ettik elaman
Saçı darmadağın gördüm leylayı
Akşam masamadaki sabahı düşman

Bir nostaljik anı o eski aşklar

Mevsimlerin gibisin gönlümde
Bazan kar
Bazen yağmur

Çiçek yaprak meyva orda dur
Güzü atlayalım

DOSTLUK SELAM MESAFESİ


Hasretimin şiir dili
Dalmışım korkusuz bengisu pınarına
Her bahar çiğdem çiğdem açtığım var sana

dostluk güzel şey kardeşim
aşk her şeye değer
öye şartsız çıkarsız değilse eğer

Mahmut Nazik

Söz derman olursa kedere derde,
Yâri yarenine sayar dost seni.
Söz altın olursa beşi bir yerde,
Sıcacık gönlüne koyar dost seni.

Aklın süzgecinden her söz süzülür.

İçimde bir dostum var ki
Gündüz güneş gece ayım
Kâh himmetim kâh hatayım
Her daim benimle saki

Gönlümün şükrü muradı