Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

BİLMEM ZALİMİN ZULMÜN GEREĞİ NE

bilmem zalimin zulmün gereği ne
kim bakar ki sevgisine, emeğine
ben bir Tanrı olsaydım demeyeceğim
bir gücüm olsaydı, bir tılsımım, sihrim

BİLMEZDİM MELEKLERİN İNSAN OLDUĞUNU

gül derdim çiçek derdim su derdim yel derdim
ay mı doğar, yoksa çeşmemi akar gülerken
bilmezdim meleklerin insan olduğunu

BİLMEZ Kİ HER GÜN YENİDEN SEVERİM

Bekle bekle aramadı sevgili
Veremdim elimde kaldı gülü
Denizde bir öyle yalnız yelkenli
Boşuna bir liman arar dururum

Bir annesi olmalı insanın
Gülüşüyle çiçekler açıran
Naif nazik gadayi belayı kaçıran
Bir innesi olmalı yüreği kanat çırpan
Şefkati adaletiyle utanci yere geçiren
Gönlünün dört gözünden dört güvercin uçuran

BİR AYLIKSA ADAMLIĞIN

Bir aylıksa adamlığın orucu namazı boş ver
On bir ay dayanmışsam bir ay da dayanırım sana
Oruç tutmasan da olur fukaraya bir tas aş ver
Aç kalmak marifet ise Tanrı yoksullardan yana

Biraz daha bekle diyorsun ama
Ne kadar da acı esiyor rüzgâr
En içten duygularla gel yanıma
Beklemeye gelmez mevsim sonbahar

Ne kadar da hoş bir sarı gazelim

Bir bahçe kur yüreğine
Gülü benden  olsun canım
Kokunu ver çiçeğine
B/alı benden olsun canım

Aşk gönlün içtiği şarap

Bir bahçe mevsimsiz çiçek açarsa
Bir yandan yel vurur bir yandan ayaz
Bir ömrün içinde  bahar çok kısa
Bir yandan sel vurur bir yandan poyraz

Hasreti sevdaya meze eyleriz

BİR BAHÇEYE GİRDİM CANLAR CEMİNDE

Bir bahçeye girdim canlar ceminde
Yanımıza şöyle bir çök dediler
Yuyup yıkadılar sevgi deminde
Malımız mülkümüz salt aşk dediler

BİR BALIK KILÇIĞIYLA SEBEBİNE

Ölüm Allah’ın emri
Başım gözüm üstüne
Ama böyle de olmaz ki
Bir balık kılçığıyla sebebine M Nazik