Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

SEVENİ SEVENDEN ALAN İSTANBUL

gönüllerde hasret gözlerde acı
seveni sevenden alan istanbul
sokaklar dilenci gönül dilenci
o taşın toprağın yalan İstanbul

Yüzümüz özümüzün aynasıdır
Yevmili mahşerde şahit gerekmez
Kurt kuş gül çiçek ne var manasıdır
Toprak olsun bu ten lahit gerekmez

Ne sevgiden ne de aşktan yoksunduk

Cananı feth edip erdik kemale
Gönül dergâhında aşkı ararız
Dolu Hak'ka varmak için vesile
Meyhane meyhane hakkı ararız

Ne sulta ne sultan ne bey takmışız

Sevdadır bu bana hiç söz düşer mi
Yel olsam incinir diye esemem
Gönüldür bu bildiğinden şaşar mı
Yarı yanım kesse  yâre küsemem

Her daim gönlümde her bir anımda

GÖNÜL EHLİNE MEY SUNAN SAKİYİZ

Gönül ehline mey sunan sakiyiz
Aşk şarabı bizim bal senin olsun
Aşkın halesinde dönen peykiyiz
Ne gam biz yanalım kül senin olsun

Hasret dağda bir sis duman
Birazcık gam biraz tasa
Mesafe nedir ki ey can
Gönül gönüle yakınsa.

Aşkla bulmuşum ben beni

SÖZÜN YERE DÜŞMÜŞ ONURUN NERDE
Firar etmiş arın edebin hayan
Özün yere düşmüş şuurun nerde
Ben seni bilirim sen kendine yan
Sözün yere düşmüş onurun nerde

Hani kül köleydin nerde
Gel dediler de ağladım
O bir kötüye namerde
Kul dediler de ağladım

Ah cananım cam güzeli

Ah şu dünyadaki yalanlar
Nedendir bilmem beni bulur
İşi düşünce gül olanlar
İşim düşünce diken olur

Bir dikenli çalıydım
Gül açtım senin için
Bu gönül sarayıma
Yol açtım senin için

Sevdiğim çıkmış cama