Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

ÖPÜLEN YANIM FİLİZ VERİR DAL DAL

anılar anılar
artsın eksilmesin
taşsın dökülmesin
de ki

ÖPÜLME

bu milleti kim öpmüşse
ya ısılık
yada sivilce çıktı öptüğü yerden a gülüm
sonrasi malum.

Bir değil beş değil kaçıncı veda
Ölümü kovarsın kaç dert sırada
Herkesin gönlünde bir kara sevda
Yoksulluk orada hasret orada

Töre kanun kimi korur bak hele

Orda bir köy kimse bilmez halini
Girmiş de evleri koyun koyuna
Anadan öksüz de babadan yetim
Sokulmuşlar bir birinin koynuna

Garibanın kim tutar ki elini

ORDA KAL AY ABAA ORDA KAL
Ne kadar doğru bilemem; ben O’nun yalancısıyım.
Mahalleden muzip bir kadın anlattı:
Bizim burada bir kadının kocası ölmüş. Fukaralığın gözü kör olsun: kocası gündüz işte, cumartesi pazar mesai de. Yârin, yavuklun ölünce yuğ çekilecek, yakım yakılacak değil mi? Kocasını bir gece görüyor. Kadın ne söylesin de ‘Kocasını nasıl da seviyormuş. Ağlamktan telef oldu kadıncağız.’ desimler.
Başlamış sayıp dökmeye:
‘A benim Hasan’ıııım!

Sırrın alıp sırrın ile vurmayan
Tam organik bir sırdaş arıyorum
Sırtına binip de yolda yormayan
Tam organik bir yoldaş arıyorum

Özü sözü dümdüz hiç kırışmamış

Örselenmiş içimizdeki çocuk
Böyle midir söyle yazgısı Hak'kın
Umut hovarda elinde gök boncuk
Hangi kâra hangi çıkara aşkın

Yurdunda mülteci sürgün muhacir

Yurdun dağı taşı işgal altında
Ortada çok büyük bir haksızlık var
Nerde bir haydut var halkın sırtında
Ortada çok büyük bir haksızlık var

Sen çalış çabala eller el koysun

ONLAR Kİ BİLDİKLERİYLE SEVGİLİ
Onlar ki:
Bildikleriyle
Sevgili

Bilmedikleriyle

ONLAR ÖLÜMSÜZ VALLA


Her canlı doğar, büyür, ölür derler ya,
İnanma.
İt, bit, zibil zimbitler için doğru ama