Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

SEMAZEN
Emeği kaç insana ekmek bilsen
Şu fır fır dönen kalender değirmen
Yoksulu, yetimi, gözetsen bazen
Dönmekte değil sevmekte marifet
Bu çalım bu şatafat ne ey semazen

SEN

sen
gözümü kör
aklımı ermez edensin
sen

Aklarla dolsa da belalı başım
Kurumuş akmaz olsa da gözyaşım
Seninle doğdum ben henüz genç yaşım
Sevdanla yaştaşım sen anla işte

Senden önceki ya sonraki Saki

Selvinin dalları güneşe doğru
Benimse sevdiğim her dalım sana
İster ilk bahardalı ister güzgülü
Ne zaman açarsam her gülüm sana

Nehir değilim ki aksam deryaya

SEFALETİN KILICINI SALLAMA

Kıtaat için millet için eyvallah
Mütahitin kılıcını sallama
Himmet için, hüccet için eyvallah
Cehaletin kılıcını sallama

Sefaletin sonu mu var
Neden, diye sormadıkça
Yalan, çıkar yere yıkar
Dimdik sağlam durmadıkça

Riyakarın yüzü şirin

ONLAR

belki dar ağacında belki de ateşte
en umutsuz anda dayan diyendir onlar
ölümü öldürmek böyle bir şeydir işte
her sabah gelip de uyan diyendir onlar

ON DÖRDÜNDE AYDAN DÜŞMÜŞ BİR GELİN

Hoyrata düşer de civan yorulur
Zamansız dalından düşme bir gelin
Yevmili mahşerde divan kurulur
İki gözü iki çeşme bir gelin

Bire dostlar bu ne sevda
Sanki bir belayı sevdim
Başıma yıkıldı dünya
Gece gündüz vayı sevdim

Dalından kopmuşa döndüm

O, NERDE

Sen O’nu seccadede,
Mekekke’de, tekkede ararsın;
Ben ise gülde, gönülde, güzelde
De hele: O nerde