Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

KENDİNİ BİLİNMEZ BENİ KÖR SANMA

Yola gel yola gel bu haller nedir
Bu kader bilinmez beni kör sanma
Gün gelir önüne dökerim bir bir
Kendini bilinmez beni kör sanma

İti översen kendini kurt sanır
Alkışladığın alkışa değmeli
Adalet merhamet olmalı sınır
İnsan Hak'a, Hakka boyun eğmeli

Ne sende bir sevda ne de bir hasret

Aşk içimde büyüyen bir yalnızlık
Gönlümde bir şarkı hasrete dair
Ay yıldız gülümser haberimiz yok
Kendi şiiriyle taşlanır şair

Mey hoş meyhane sarhoş saki sarhoş

********Kapı kulu, sarayın soytarısı;
********Para etmez kimsenin uyarısı
********Burjuvazinin metresi karısı
********Kendi sınıfını hor gören ahmak

Kimsin nesin de hele nedir kavgan

KENTLERE GİTME DÜŞÜNÜN KAFASI KARIŞIR
gündüzlüğün gönül erliğin
ah o senin zemheri şiirliğin yok mu
varoş güzeli bir hüzün
o ki senin çoğul,
o ki senin yaban gülü

KAYIP BİR EVLADI BULMUŞ GİBİ OL

Hani ya canı cananı görünce
Kayıp bir evladı bulmuş gibi ol
Yaşa şu ömrünü aşkla keyfince
Depremden hayatta kalmış gibi ol

KAYIP KENTİN AYIP ÇOCUKLARIYIZ

Kayıp kentin ayıp çocuklarıyız
Kimimiz esmer kimimiz sarıyız
Kayıp kentin garip çocuklarıyız
Hani kavşaklarda görürsün beni

Kayıp kurtulur yıldızlar
Karanlığın kucağından
Perçemine rüzgar vurur
Tenini soğutur ayazlar

Arsız hoyratın koynunda

Neyin sahibisin kime tabisin
Neleri hesap ediyor insanlık
Doyduğunda hiç yememiş gibisin
Kendini harap ediyor insanlık

İster boğa ister doğayla güreş

KATARIN KAYBETMİŞ KUŞLARIZ İŞTE

Uçurumun kenarında düşünce
Bir seni düşünür yere düşünce
Bilir misin ölmek değil zor olan
Dağılmayan şu karanlık kör gece